Jedna z lepszych gier, w które zagrałem w 2024 i jednocześnie jedna z bardziej wyczekiwanych gier w 2025 w Polsce (Nasza Księgarnia!). W Rebirth mamy prostotę zasad, połączoną z elegancją i strategicznym myśleniem. Ziemia odbudowuje się pomału po wielu kataklizmach. Rebirth to gra z mechanizmem tile placement. Każdy z graczy dociąga kafelki z woreczka i jeden z nich umieszczamy na mapie. I tyle! Ale cała głębia polega na różnych typach terenów, różnych kafelkach i bardzo zróżnicowanych zasadach punktowania za obszary na mapie. Mamy tutaj zamki, katedry, pola z roślinnością i inne. Do tego dochodzą karty celów końca gry. Te zbieramy w trakcie i pozwalają nam nam spore sfokusowanie się na inne strategie w trakcie rozgrywki. Rebirth jest piękny, jest emocjonujący, jest satysfakcjonujący. Naprawdę świetna gra!

Rebirth to niesamowicie przyjemna gra, która w błyskawicznym tempie podbiła moje serce. Po kilkunastu rozgrywkach mogę śmiało powiedzieć, że to jeden z najlepszych tytułów Reiner Knizii, jaki miałem okazję poznać. Zasady są proste — w swojej turze umieszczamy losowo dobrany kafelek na siatce planszy i zdobywamy odpowiednie punkty. Jednak mimo tej prostoty, decyzje, jakie podejmujemy, są zaskakująco satysfakcjonujące. Trzeba nie tylko optymalizować punkty w każdej rundzie, ale też myśleć o końcowych bonusach i blokowaniu przeciwników. Rebirth nie oferuje budowania silniczków ani skomplikowanych zależności — to czysta, intuicyjna rozgrywka pełna napięcia i świetnej zabawy. Gra przypomina klasyki takie jak Kingdom Builder, czy Ticket to Ride, ale ma w sobie świeżość i niesamowitą lekkość, dzięki czemu każda partia kończy się chęcią na kolejną.

Dla kogo? Dla fanów abstraktów z sporą ilością negatywnej. Rozgrywka nie należy do specjalnie długą i nawet w cztery osoby jesteśmy w stanie bez trudu się zamknąć poniżej godziny. Zasady są dość proste, ale jest w grze trochę kombinowania. O co chodzi? Nawet nie wiem, czy gra ma jakiś sensowną "fabułe". Natomiast co do rozgrywki jest ona absurdalnie łatwa. Losujemy jeden z żetonów, które występują w trzech rodzajach. Odpowiednie umieszczenie żetonów może dać nam dostęp do klasztorów albo dawać nam przewagę w pobliskich zamkach. Gdy żetony sie wyczerpią gra sie kończy. Wrażenia: Grałem w Rebirth dwa razy. Za pierwszym w trybie "podstawowym" i musze powiedzieć, że nie byłem zachwycony. Denerwowała mnie losowość kart otrzymywanych z klasztorów i generalnie rozgrywka troche mnie nudziła. Druga rozgrywka była w trybie "zaawansowanym" i chociaż rozgrywka wcale nie stała sie mocno trudniejsza to bawiłem sie znacznie lepiej. Mogłem lepiej zaplanować swoje poczynania i wiedziałem jakie mam cele. W tym trybie mam wrażenie, że gra jest duzo sprawiedliwsza. Wykonanie: Grałem wyłącznie w wersje normalną. Plansza jest ok. dostatecznie czytelna i kolorowa. Zamki i klasztory fajnie sie prezentują - zwłaszcza pod koniec rozgrywki. Żetony sa kartonowe i nie sprawiają wrażenia szczególnie trwałych, ale moze to tylko wrażenie. Natomiast w grze brak zdecydowanie woreczków do losowania. Wiem, ze w wersji deluxe sa dodawane, ale w retailu zdecydowanie tez by sie przydały.|

Rebirth daje mi bardzo miło poczucie podczas rozgrywki. Zasady są banalne, dociągamy jeden żeton i dokładamy go na planszy. Ograniczenia są małe, po prostu żeton musi pasować do pola. Decydujemy, czy wolimy zająć zamek, katedrę, zablokować przeciwnika, realizować cel, czy może rozbudowywać swoje elektrownie lub farmy. Proste zasady, ale duża decyzyjność. Podoba mi się to kombinowanie i bardzo przyjemnie obcuje się z tą grą. Jednak mam poczucie, że jest ona po prostu zbyt łatwa, mało oferuje, trwa pół godzinki, a kosztuje niemałe pieniądze. Cena nie jest zaskoczeniem, bo wykonanie jest przepiękne, ale czy musiało ono takie być? Gra się wydaje być czymś więcej niż naprawdę jest. Mam problem taki, że przyjemnie mi się w nią gra, ale jakoś nie widzę jej u siebie w kolekcji i nie widzę sytuacji, w której lądowałaby na stole. Ocena po 2 partiach w 3 i 4 osoby. Średni czas gry = 47 min.