Ziemia odradza się po katastrofie, powstają nowe farmy, elektrownie i osady, czyli postapo... ale bardziej optymistycznie. I nam ten klimat pasuje, bo wygląda ładnie i świeżo. Trzeba jednak uczciwie przyznać, że temat jest tylko przykrywką dla abstrakcyjnego wykładania kafelków. Nowa Ziemia to Dr Reiner Knizia w całej okazałości, ale w trochę większej skali. Prosta mechanika napędzająca maszynę do podejmowania niełatwych decyzji działa bez zarzutu. Jasne, można się przyczepić, że w niektórych momentach odrobina losowości może nam zaburzyć misterny plan, ale zawsze da się wtedy znaleźć plan B i dostosować się do nowej rzeczywistości... na nowej ziemi 😉 Dla nas to kolejna perełka w portfolio mistrza.

"Nowa Ziemia" to gra o dwóch trybach rozgrywki: prostszym (Szkocja) i trudniejszym (Irlandia). Żaden z tym trybów jednak nie klasyfikuje tej gry jako ciężkie euro, a raczej powoduje, że jest to bardzo dobra gra do wprowadzenia w planszówki nowych graczy oraz dla graczy rodzinnych lub jako filerek przed czymś cięższym na stole. Zasad nie ma dużo, co jest bardzo na plus jeśli nie będziecie siadać do niej zbyt często (aby się nie przejadła) i bez problemu i nużącego wczytywania się w instrukcje możecie od razu siadać i grać :) Te kwestie jednak nie sprawiają, że rozgrywka jest nudna, bowiem trochę tu negatywnej interakcji jest poprzez podbieranie sobie kart celów (choć losowo dobieranych na mapie Szkocji) lub przez blokowanie się na planszy, aby współgracze nie tworzyli np. za dużych grup farm, czy elektrowni etc. Opracowanie sobie pewnej strategii bywa pomocne (np. ja na początku rozgrywki zawsze staram się skupić na umieszczaniu swoich kafli przy katedrach/wieżach, aby jak najwięcej zyskać kart celów oraz innych profitów w trakcje gry. Bardzo dobrze działa na 2 i 3 osoby. Przy 4 graczach w moim odczuciu zaczyna być trochę ciasno i o wiele trudniej zrealizować różne cele. Myślę też, że ograne 8-latki spokojnie mogą grać w ten tytuł. Dla mnie "Nowa Ziemia" ma podobny "wibe" jak Carcassone", ale o bardziej złożonej decyzyjności, dlatego nawet po cięższym dniu w pracy miło mi zagrać w tę niedługą, a satysfakcjonującą rozgrywkę. Graficznie plansza jest bardzo czytelnie zaprojektowana, a katedry i zamki pięknie się prezentują na mapach. Jest to po prostu bardzo "fotogeniczna" gra, która pod tym względem oraz jakości wykonania zadowoli estetów. Szkoda, że nie ma woreczków na żetony graczy, a i dobry insert w tej grze by nie zaszkodził. Niemniej i bez tego szykowanie się do grania w tej grze idzie błyskawicznie. Polecam tę grę do wykorzystania w bibliotekach i świetlicach szkolnych.