"Nowa Ziemia" to gra o dwóch trybach rozgrywki: prostszym (Szkocja) i trudniejszym (Irlandia). Żaden z tym trybów jednak nie klasyfikuje tej gry jako ciężkie euro, a raczej powoduje, że jest to bardzo dobra gra do wprowadzenia w planszówki nowych graczy oraz dla graczy rodzinnych lub jako filerek przed czymś cięższym na stole. Zasad nie ma dużo, co jest bardzo na plus jeśli nie będziecie siadać do niej zbyt często (aby się nie przejadła) i bez problemu i nużącego wczytywania się w instrukcje możecie od razu siadać i grać :) Te kwestie jednak nie sprawiają, że rozgrywka jest nudna, bowiem trochę tu negatywnej interakcji jest poprzez podbieranie sobie kart celów (choć losowo dobieranych na mapie Szkocji) lub przez blokowanie się na planszy, aby współgracze nie tworzyli np. za dużych grup farm, czy elektrowni etc. Opracowanie sobie pewnej strategii bywa pomocne (np. ja na początku rozgrywki zawsze staram się skupić na umieszczaniu swoich kafli przy katedrach/wieżach, aby jak najwięcej zyskać kart celów oraz innych profitów w trakcje gry. Bardzo dobrze działa na 2 i 3 osoby. Przy 4 graczach w moim odczuciu zaczyna być trochę ciasno i o wiele trudniej zrealizować różne cele. Myślę też, że ograne 8-latki spokojnie mogą grać w ten tytuł. Dla mnie "Nowa Ziemia" ma podobny "wibe" jak Carcassone", ale o bardziej złożonej decyzyjności, dlatego nawet po cięższym dniu w pracy miło mi zagrać w tę niedługą, a satysfakcjonującą rozgrywkę. Graficznie plansza jest bardzo czytelnie zaprojektowana, a katedry i zamki pięknie się prezentują na mapach. Jest to po prostu bardzo "fotogeniczna" gra, która pod tym względem oraz jakości wykonania zadowoli estetów. Szkoda, że nie ma woreczków na żetony graczy, a i dobry insert w tej grze by nie zaszkodził. Niemniej i bez tego szykowanie się do grania w tej grze idzie błyskawicznie. Polecam tę grę do wykorzystania w bibliotekach i świetlicach szkolnych. 

Nowa Ziemia to familijna gra strategiczna z elementami zajmowania obszarów. Gracze rywalizują na mapach Szkocji i Irlandii o najlepsze tereny pod rozwój swoich klanów. Rozgrywka polega na dociąganiu płytek i wykładaniu ich na planszę według określonych zasad. Z pozoru brzmi to bardzo prosto, jednak gra oferuje całkiem sporo możliwości planowania. Każdą płytkę można umieścić tylko w konkretnych miejscach, dlatego trzeba robić to na tyle sprytnie, aby tworzyć jak największe obszary punktujące. W międzyczasie realizujemy zadania z kart misji zdobywanych dzięki wystawianiu katedr, a także stawiamy zamki i przejmujemy je poprzez dominację nad sąsiednimi terenami. Pomimo tego, że w grze sporo się dzieje, zasady pozostają bardzo przystępne, co akurat jest dużą zaletą tego tytułu. Można usiąść do niej praktycznie z każdym. Osoby mniej ograne szybko zrozumieją mechaniki, a bardziej doświadczeni gracze dostaną lekką i przyjemną odskocznię. Tury przebiegają sprawnie, a jednocześnie pozwalają planować kolejne ruchy i wdrażać własne strategie. Już po pierwszej rozgrywce gra bardzo mi się spodobała, do tego stopnia, że od razu postanowiłem kupić własny egzemplarz. Wykonanie stoi na solidnym poziomie. Plansza, grube żetony oraz plastikowe zamki i katedry prezentują się bardzo dobrze i dodatkowo uprzyjemniają rozgrywkę. Podsumowując Nowa Ziemia to bardzo przyjemna gra, która łączy proste zasady z satysfakcjonującym gameplayem i sporą interakcją między graczami. Tytuł świetnie sprawdza się w każdym towarzystwie. Jest to jeden z tych tytułów, do których po prostu chce się wracać. Moja ocena to 8/10.