Wyobraź sobie Monopoly z pożyczaniem innym graczom zasobów i zagrywkami bezpośrednio uderzającymi w ich monopolistyczne, mafijne biznesy: ich ludzi, firmy czy pieniądze. Zamiast planszy, z której kupujemy karty nieruchomości-biznesów, w La Cosa Nostra mamy kilka bezpośrednio dostępnych na rynku kart przynoszących dochód do zajęcia (w tym biznesy i nieruchomości). Gra ma też coś z mafijnego pokera, bo z pokerową miną trzymamy nasze asy w ręku i czekamy na najlepszy moment ich zagrania. Akcje, które niejawnie przydzielamy naszym ludziom, dzielą się na zakupy z ww. rynku (w celu inwestycji przynoszących kasę) oraz rozkazy (szybkie operacje przynoszące zysk i często wymagające tych pierwszych, oraz ataki). Musimy tak pokombinować, by połączyć jedne i drugie, by wybić się ponad pozostałych graczy, robiąc inwestycje (np. nielegalny przemyt), a zarazem - i to jest właśnie ta mafijna różnica w stosunku do ww. Monopoly - atakując pozostałych lub negocjując z nimi. Sam aspekt inwestycyjny jest banalny i zależy od szczęścia: tego, jak się ułożą karty, a dodatkowo od rzutów kośćmi. Jeden gracz podbierze z rynku lepiej zarabiające karty, inny musi kombinować jak tą przewagę zniwelować, celując np. w karty ataku, lub podbierając kluczowych dla realizacji skorumpowanych ludzi, np. gliniarz może być graczowi A potrzebny, by zrealizować dostępne większe zlecenie - jeśli zatem posiada go w danym momencie tylko jeden gracz B, to możliwość realizacji intratnego, zyskownego przedsięwzięcia to wyłącznie użyć owego "zasobu" (glinarza) należącego do przeciwnika, gracza B. I tu wkraczają negocjacyjne możliwości gry: gracz B mógł wcześniej przewidzieć taką zależność i ubiec pozostałych, i w tym momencie naturalne będzie, że mafia gracza A będzie się układała za "wypożyczenie" gliniarza i może przeciwnikowi zaoferować jakąś gotówkę w zamian albo wypożyczenie czegoś innego, ale równie dobrze gracz A może złośliwie stwierdzić, że gracz B - jako że podebrał gliniarza kosztem swojego własnego interesu, będzie w tym momencie słabszy - i go szantażować, że go nie zaatakuje w swojej rundzie, bo go jeszcze osłabić bardziej. Jest tu lekka asymetria poprzez początkowo dostępne karty dla każdej, na początku małej mafinej firmy, bo otrzymujemy niewielką ilość gotówki na start, ale obserwujemy z każdą rundą jak nasze lewe interesy szybko zwiększają nam jej ilość, ale rozumie zasady biznesu w nieco bardziej nieszablonowo, niż w "grzecznym" Monopolu (z akcentem na wyraz "monopolu", a nie "grzecznym", bo tu też dążymy do brutalnej dominacji, a przeciwnicy użyją każdego łokcia rodziny, by do tego doszło), W grze występują nawet karty monopolu, dającym wyoki przychód, dzięki posiadaniu zdecydowanej przewagi przy jakichś postaciach np. dilerach - monopol w obszarze narkotyków. W grze nie mamy spokojnej głowy przy rozwijaniu swoich inwestycji - myślimy, że nasz świetnie ułożony silniczek do zarabiania co rundę będzie działał, a tu nagle jedna nieprzwidziana sytuacja (np. podebranie - "przekupienie" - kluczowego biznesmena przez innego gracza) i cały plan na nasze własne imperium może wziąć w łeb... negatywne emocje gwarantowane. Mamy tu klasyczny dylemat: w jakim stopniu wykorzystujemy ograniczoną ilość akcji na inwestycje, a w jakim na podgryzanie przeciwników (z czego pieniędzy zwykle nie będzie, ale za to inni stracą...), a do realizacji swoich ambitnych planów rozbudowy swojego na początku małego biznesiku mamy do dyspozycji od trzech do sześciu synów (tzn. można dokupywać w trakcie rozgrywki kolejnych) mafijnej rodzinki, którym przydzielamy rozkazy wspomniane na początku, i których możemy podzielić na speców od brudnej roboty (czyli rzucania kostkami, bo rzucają większą ilością kostek) i resztę. :) Fajny niuans jest z tym, że podbierane postacie z rynku mają, poza swoją podstawową rolą czyli bycia "kluczem" do "drzwi inwestycyjnych" (np. prawnik przy "inwestycji" zatytułowanej "szantaż"), posiadają dodatkową umiejętność typu powtórzenie rzutu jedną kostką lub podejrzenie 2 kart z ręki przeciwnika. Po 4 rundach gry ten, kto najlepiej pokombinował z kartami z rynku, a następnie ich wykorzystaniem przeciw innym, po uwzględnieniu bonusu liczonego po zakończeniu, wyłoniony zostaje jako najbogatszy zwycięzca.

La Cosa Nostra to gra, w której interakcja jest absolutnym słowem kluczem. To czysta rozgrywka ‘nad stołem’ – negocjacje, obietnice i zdrady. Najbardziej podoba mi się to, że nawet na chwilę nie można stracić czujności, bo sojusznik z jednej tury w kolejnej potrafi bez wahania wbić nóż w plecy. Trzeba cały czas obserwować ruchy współgraczy i lawirować między interesami, by przetrwać w mafijnym świecie