Uczta dla Odyna

Grę poznaliśmy w Opactwie na wakacjach i naprawdę nas zainteresowała. Udało się pożyczyć ją z Poczty Planszówkowej i tak trafiła na nasz stół. Cechy: Gra legenda od Uwe Rosenberga. Dziesiątki pół akcji i możliwości wysyłania naszych Wikingów. Wiele dróg do uzyskania kafli tetrisowych. Cześć z nich służy do karmienia naszej drużyny, część przerabiamy na inne mocniejsze kafle, służące do wypełniania i przez to usprawniania naszej planszetki gracza. Elementy gry są niezależne językowo, mamy sporo symboli, kolorów, do tego jeszcze więcej kart pomocników. Dlatego instrukcja jest tak ważnym elementem obecnym na stole. Mamy grubą instrukcję wyjaśniającą akcje i osobny suplement z opisami działania wszystkich kart. Niektórych to może przestraszyć😉 Plusy: Dobrze napisana instrukcja, długa i pełna przykładów. Pomiędzy opisem akcji, a przykładami, mamy komentarze autora i porady, jakie są długofalowe skutki zaniechania określonych działań. Staram się korzystać 😉 Jest to bardzo satysfakcjonujący euro-wyścig o najlepsze pola akcji, szukanie inicjatywy, która daje możliwość wyboru czy chcemy być piersi przy jakiejś potężnej akcji, czy też raczej zaszkodzić innym. Trzeba też sprawnie zapełniać nasze planszetki, bo inaczej czeka nas morze ujemnych punktów. Minusy: Nie wszystkie drogi, mimo że dają punkty i złudne poczucie kontroli sytuacji, są równie wartościowe. Ponieważ gra nie jest krótka i trzeba na bieżąco reagować na to, które pola zajmują przeciwnicy, można stracić z oczu obrany cel i przez to w sposób wyraźny przegrać. Gra na cztery osoby jest długa i może fizycznie zmęczyć, jeśli choć jedna osoba przy stole nie jest ograna. Gra ma efekt kuli śnieżnej i jeśli współgracze zbyt długo nas blokują, i zbyt często jesteśmy trzeci/czwarci w kolejce, nie ma szans na dobry wynik. Można się przez to odbić od tytułu, zanim opanuje się zasady. Podsumowanie: Wcale nie jest tak trudno, jak niesie wieść ludowa. Wszystko jest w miarę proste i oczywiste. Chce się grać i wracam do tego tytułu z dużą chęcią i dużym oczekiwaniem. Po zakończeniu są dyskusje o tym jaką się miało strategię i czy okazała się być skuteczną. Polecam, bo warto zobaczyć, jak dobrze można zaprojektować dużą grę połączoną z tematem, a jednocześnie nie zamęczyć graczy (jak w części gier na literę T), zbytnim skomplikowaniem zasad.