Planszowy Slay the Spire pokazuje, jak udanie przenieść cyfrowy hit na stół, a nawet go udoskonalić. Wszystko przez to, że dodano kooperacyjne zagrywki pomiędzy graczami oraz zrobiono skalowanie obrażeń i niektórych efektów. Gra jest po prostu wybitna i tak samo jak wersja cyfrowa wciągnęła mnie bez reszty. Uwielbiam budowanie talii moich bohaterów i testowanie różnych buildów przy każdym podejściu. Ostateczny werdykt: Slay the Spire to wyśmienicie Slaynięta gra

Na początek żeby się nikt nie denerwował przypominam, że to jest opinia czysto subiektywna. Najlepiej spróbować i samemu się przekonać. Także w tym miejscu bardzo dziękuję Poczta Planszówkowa za możliwość przetestowania gry bez potrzeby jej kupna. Ach...Slay the Spire...Bez apelacyjnie moja ulubiona około planszowa gra na telefon. Ilość godzin poświęconych na rozgrywkę w wersje mobilną, konsolową i komputerową przekracza zapewne 200h. W związku z tym, gdy tylko pojawiła się wersja fizyczna nieco się zainteresowałem. Chociaż moją główną myślą było: Po co? Natomiast, gdy zobaczyłem cenę myśl zmieniła się w dużo bardziej wulgarną i podważającą zdrowy rozsądek twórców pomysłu. 😛 W związku z powyższym gra szybko spadła z mojego radaru ciesząc się wciąż wersją elektroniczną. Niemniej wiedziałem, że kiedyś, gdy nadarzy się okazja to bardzo chetnie zagram i przekonam się, czy miałem rację, że jest to tytuł mi absolutnie zbędny. No i nadeszła ta chwila. Miałem szczęście wylosować zestaw gier z poczty planszówkowej, którym znajduje się Slay The Spire i w końcu zagrać i przekonać się...że miałem absolutną rację. Żeby nie było, StS w wersji fizycznej to całkiem niezły deck builder. Wykonania jest naprawdę przyzwoite. Niemniej planszówka ta zwyczaj nie wszystko robi gorzej niż wersja elektroczniczna. Oczywiste było dla mnie od razu, że w grze będą potrzebne uproszczenia, żeby tytuł ten był grywalny i nie trwał mnóstwa czasu...co ostatecznie i tak się nie udało, bo mimo, że "pięter w grze" mamy mniej w każdym rozdziale niz w wersji elektronicznej to gra jest bardzo długa jak na taki prosty deck builder. Ktoś powie: Bartek, ale tu jest multiplayer! Ta jasne...w sensie jest, ale w moim odczuciu jest on mega na siłę i chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie decyduje się grać w ten tytuł w pełnym składzie - ja przyznaje, że sie nie odważyłem. Setup gry przez dobre wykonanie wypraski i przekładki do kart jest nawet całkiem szybki, ale jego obsługa juz nie jest taka kolorowa zwłaszcza, że potwory - szczególnie w pierwszym akcie giną w oka mgnieniu, wiec wykładamy żetony, kostki i inne duperele i zaraz je ściągamy. Dochodzimy do wykonania. Bo w końcu to gra za prawie 500zł z czego to wynika skoro to karcianka? No tu musze przyznać, że jest całkiem mocno. Mamy piękne dedykowane koszulki na karty akcji i insert, który je pomieści. Mamy porządek w pudełku. Przyczepić się można chyba tylko do figurek, które sa w grze zbędne i tego nieszczęsnego buta do oznaczania ścieżki, ale jak mówie to juz totalne czepialstwo (tak jakby cała reszta opinii nie była xD). Podsumowując, cieszę się, że nie kupiłem fizycznej wersji Slay the Spire. W mojej ocenie to gra po prostu poprawna i jak mam zagrać w deck buildera, w którym się bije z potworkami to zdecydowanie chętniej zagram w Aeons End'a przy którym zwyczajnie bawię się o niebo lepiej - juz nie wspominając, że za te prawie 500zł to można sobie naprawdę dopakować dużo dodatkowej zawartości.

Póki co mocne 4/5, kawał udanego deckbuildera. Tak, znam wersję wideo, więc miałem mieszane odczucia co do zakupu wersji planszowej. Złamałem się, pograłem, jest bardzo dobrze. To dość wierna adaptacja z fajnie zaimplementowaną kooperacją plus daje dużo frajdy solo. Największym minusem jest chyba cena wynosząca +/- 500 zł, bo same komponenty trochę tego nie oddają. Nie będzie to moja gra roku, ale raczej wysoko na liście bo się po prostu przy niej dobrze bawię.

Slay the Spire to jedna z najlepszych gier, w jakie zagrałem w swoim życiu :) Napiszę to też już w sumie któryś raz - udało mi się zrobić z kolegą 100% gry we dwójkę (postaciami Ironclad i Silent). Genialny deckbuilder i roguelike (pierwszy w moim życiu na planszy), oparty na wersji cyfrowej, który w idealny sposób przenosi na wersję bez prądu prawie 100% pierwowzoru. Wspinamy się po tytułowej iglicy i uwalamy hordy wrogów, zdobywamy masę złota, przedmiotów, nowych kart, aby za każdym razem iść coraz dalej. Gra się świetnie skaluje! Natomiast zgodzę się, że najlepiej grać w to solo, albo we dwójkę. Ale grałem w każdym zestawieniu i zawsze było super. Cierpiał tylko downtime :) Ja jestem oczarowany jak ta gra jest zrobiona i jest warta totalnie swojej ceny!