Pierwsi Marsjanie: Przygody na Czerwonej Planecie

Ta gra przypomina filmy Hitchcocka: na początku rozczarowanie jak grom z jasnego nieba, a potem jest tylko gorzej. :) Miała być przygodówka, a jest psychologiczny i mechaniczny horror w odizolowanym miejscu. No dobra, żeby nie było, ma pomniejsze plusy, i ma też swoich zażartych fanów, ale mi w ogóle nie podeszła ta ciągła udręka z nieustannie psującym się losowo mnóstwem mikroelementów, zupełnie zresztą zbędnych i przekombinowanych. Jest tu też nielogiczność za nielogicznością w tematyce gry, jak to u Trzewiczka. Główna rozgrywka wygląda tak (pobieżnie): cel - wybudować system X i Y, zaczynamy, 1 tura: rozwala ci się moduł A, co robisz? Naprawiasz, super, 2 tura, rozwala się moduł B i pechowo dodatkowo C, a postać M się zestresowała, co robisz? Odstresowują postać M, naprawiam moduł B, ale na C już nie starczy punktów, może w następnej turze? Niestety, w następnej turze losowo wyszło, że moduł C rozwalił się jeszcze bardziej, a dodatkowo moduł D wymaga pilnej naprawy... I tak całą grę. Niektórzy twierdzą, że to tytuł naukowy, jednak nauka tak naprawdę jest tu tylko z nazwy, jak w każdym kosmicznym komputerowym RTS (szumne nazwy na wymyślone technologie). I jak w to zagrać, kiedy jest tyle innych, znacznie bardziej wciągających tytułów? W sumie nie wiem, komu to polecić, może na familijną rozgrywkę z babcią, której się nie lubi. :)