Bruno Cathala, który wziął na warsztat domino i zrobił z niego franczyzę, stuningował także mancalę. Rozkładamy siatkę kafelków na pustyni, zaludniamy je meplami, po czym zbieramy je w garść i rozsiewamy po jednym, żeby ugrać jak najwięcej. Żeby dodać grze pikanterii, w Pięciu Klanach licytujemy kolejność wykonywania ruchów w turze. W grze dwuosobowej każdy dysponuje dwoma pionami, zatem można przygotować sobie sekwencję ruchów, aby zebrać, co się zasiało. Jak już gra dzieje się w Oriencie, to musi być egzotyczny przepych. Każdy kolor mepli robi co innego oraz do czego innego służy. Desantując drewnianych koleżków trzeba tak celować, żeby ostatni pasował kolorem do któregoś z tubylców, wtedy można zebrać jednobarwnych i zrobić z nimi coś pożytecznego. Bez wchodzenia w detale, meple zapewniają punkty, forsę, terytorium, karty dżinnów oraz służą jako skrytobójcy. Ważne jest, na jakim kaflu kończy się ruch, gdyż daje to konkretną akcję do wykonania. Stawia się pałace, sadzi palmy, pozyskuje karty towarów i fakirów z targowiska, zdobywa przychylność dżinnów. Karta pustynnego ducha zapewnia bonus, lepsze punktowanie, wprowadza specjalne zasady i wszelakie korzyści. Pustynia nie byłaby sobą bez walki o terytorium. Kiedy zabieramy ostatniego mepla z kafla, ten staje się naszym terytorium, co zaznaczamy umieszczając nań nieporuszalnego wielbłąda. Pięć Klanów to Bruno w pełnej formie i na bogato. Gra jest bajecznie prosta w rozgrywce. Jej mechaniki są misternie pozaplatane w atrakcyjny kobierzec. Jest przyjemna w graniu i atrakcyjna z wyglądu.