Knarr to taka gra o wikingach, w której… nikt nikogo nie bije. Zamiast toporów są wyprawy, handel i kompletowanie ekipy, która z każdą rundą działa coraz sprawniej. Spokojnie, bez spiny, ale wciąga bardziej, niż się na początku wydaje. Na start każdy ma skromną załogę i niewiele opcji. W swojej turze robisz jedną konkretną rzecz – bierzesz kartę, wysyłasz wyprawę albo ogarniasz handel. Proste? Proste. Ale po kilku rundach zaczynasz łapać, że każda decyzja ma znaczenie, bo to, co zbierzesz teraz, zaprocentuje później. Najfajniejsze jest zbieranie kart załogi. Dokładasz kolejnych wikingów, a oni zaczynają ze sobą współgrać. Nagle jedna akcja uruchamia drugą, potem trzecią i masz to miłe uczucie: „o, ale to dobrze działa”. Gra nie krzyczy, nie straszy, tylko daje satysfakcję z dobrze złożonego planu. Eksploracja to taki cichy wyścig. Wysyłasz wyprawę, zdobywasz punkty i kątem oka patrzysz, czy ktoś ci nie sprzątnie sprzed nosa fajnego miejsca. Nie ma negatywnej interakcji, ale trzeba uważać na tempo innych. Handel potrafi dać sporo zasobów oraz punkty zwycięstwa. Knarr jest szybki, czytelny i nie męczy. Tury lecą jedna po drugiej, nikt się nie nudzi, a partia kończy się akurat wtedy, gdy masz ochotę zagrać jeszcze raz. Niby tylko dwie akcje, a jak dużo kombinowania nie powiem zaskoczyła mnie ta gra. 8/10