Dopiero w tym roku udało mi się zagrać w Endeavor: Deep Sea i muszę przyznać, że gra nie porwała mnie od pierwszej tury. Początek jest raczej spokojny, wręcz oszczędny w dostępnych możliwościach, ale z każdą kolejną rundą coraz wyraźniej czułem, że to tytuł, który chce wciągnąć mnie powoli i pochłonąć jak morska głębina. I w momencie, gdy już „kliknęła”, trudno było przestać o niej myśleć.
Wersja Deluxe prezentuje się znakomicie. Solidne, grube komponenty i drewniane znaczniki sprawiają, że gra wygląda jak pełnoprawny tytuł premium. To nie tylko kwestia estetyki, lepsze wykonanie realnie podnosi komfort rozgrywki i wzmacnia klimat eksploracji oceanów. Insert wygląda świetnie i doskonale spełnia swoje zadanie, a batyskafy w różnych kształtach oraz dwuwarstwowe planszetki graczy naprawdę robią robotę.
W skrócie: w grze rozwijam własny instytut badawczy, którego celem jest realizacja zrównoważonych projektów i zachowanie równowagi życia morskiego. Zatrudniam specjalistów, odblokowuję coraz lepsze akcje, wysyłam ekspedycje w głąb oceanu i staram się robić to w jak najbardziej efektywny sposób. Każda runda to zaledwie kilka akcji, ale sposób ich łączenia i kolejność wykonania mają ogromne znaczenie. Im dalej w grę, tym więcej możliwości i tym większe poczucie, że sam zbudowałem swój silniczek.
Największą siłą gry jest dla mnie sens każdej decyzji i konieczność odpowiedniego planowania. Nie ma tu ruchów przypadkowych, zawsze coś poświęcam, żeby zyskać coś innego. Gdy po kilku rundach wszystkie elementy zaczynają ze sobą współgrać, pojawia się bardzo przyjemne uczucie kontroli i satysfakcji z dobrze zaplanowanej strategii. Niby nie ma tu bezpośredniej negatywnej interakcji, ale wyraźnie czuć wyścig, ograniczona liczba akcji sonarowania, nurkowania, ochrony przyrody czy publikowania dziennika na kaflach oceanu sprawia, że gracze nieustannie „podkradają” sobie najlepsze możliwości.
Ogromnym atutem jest również klimat. Temat eksploracji oceanów i badań naukowych nie jest jedynie tłem, ale realnie wspiera to, co dzieje się na stole. Mam wrażenie, że faktycznie coś odkrywam i rozwijam, a nie tylko przesuwam znaczniki po torach punktów.
Coraz bardziej doceniam w grach regrywalność i elastyczność, a Endeavor: Deep Sea wypada tu bardzo dobrze. Modularna mapa oraz różne scenariusze sprawiają, że każda partia układa się nieco inaczej, zachowując przy tym znajomą strukturę. Jednocześnie gra pozostaje stosunkowo prosta i szybka, mamy tak naprawdę tylko pięć akcji, a mimo to liczba kombinacji i możliwości rośnie z każdą rundą i każdym odkrytym fragmentem dna oceanu. Przy tak dużym tytule rozgrywka trwająca 60–90 minut to ogromny plus.
Po partii nie czułem zmęczenia, a wręcz chęć zagrania jeszcze raz.
Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić, to do liczby kafli oceanu — wydaje mi się, że mogłoby być ich więcej. Z czasem gra może stać się nieco bardziej przewidywalna, a dodatkowe kafle zwiększyłyby regrywalność i wprowadziły jeszcze więcej niepewności. Druga rzecz to sposób punktowania, który jest mniej satysfakcjonujący niż sama rozgrywka, po emocjonującym budowaniu silniczka i podejmowaniu ciekawych decyzji, finałowe liczenie punktów sprowadza się do sprawdzenia dysków na tablicy wpływu, torów atrybutów oraz realizacji celów misji.
Mimo że w rozgrywce zająłem ostatnie miejsce, gra spodobała mi się na tyle, że chcę ją mieć w swojej kolekcji. Teraz pozostaje tylko wygospodarować środki na zakup, tym bardziej że właśnie ruszyła przedsprzedaż dodatku Endeavor: Deep Sea, Niezbadane Wody, który dorzuci nowe kafle oceanu, specjalistów, scenariusze oraz dodatkowe możliwości punktowania.
9/10
Ładnie wykonana gra z ciekawym tematem. W grze są 3 tryby rozgrywki, wszystkie działają bardzo dobrze, w zasadach są prawie identyczne, nie trzeba martwić się dodatkowymi zasadami czy komponentami i każdy z trybów przynosi dużo satysfakcji. Są różne, powtarzalne i regrywalne scenariusze. Gra dla tych co lubią gry ekonomiczne, nie jest to gra familijna, pomimo ładnego i rodzinnego wykonania. Gra jest dość przyjemna, ponieważ sama popycha nas w rozwoju co turę, co powoduje że nawet jak zaczynamy nie czujemy się skołowani i zdezorientowani, zawsze możemy coś zrobić i starać ścigać się na punkty. Jednak to tryb kooperacyjny dobrze odzwierciedla nasz realny poziom. W trybie kooperacyjnym, możemy sprawdzić jaki jest nasz poziom nie w stosunku do graczy, którzy uczą się razem z nami, tylko w odniesieniu do realnych celów, które musimy wykonać. Z początku nawet poziom łatwy, może okazać się bardzo trudny, kiedy błądzimy i nie wiemy jak optymalnie wykonywać ruchy. Jeżeli nie jesteś w stanie pokonać gry w trybie kooperacyjnym na poziomie łatwym to prawdopodobnie znasz zasady ale grać nie umiesz. Patrząc po opiniach chyba nie wszyscy poradzili sobie ze zrozumieniem gry, nie tylko zasad, ciężko cieszyć się grą jak nie umie się w nią grać i nie rozumie się za co punktować i jak się rozwijać.
Pomimo powiewu świeżości w podejściu do tematu, pewnych rozwiązań mechanicznych, itd.. za co grę doceniam, bardziej leżą mi klimaty faktorii i ciężkiego przemysłu. Tematycznie i mechanicznie bardziej przemawia do mnie Endeavor: Wiek Żagli.
