Gra ma nieco ponad rok i jak na ten moment mam wrażenie, że troszkę średnio się starzeje. Po pierwszych zachwytach przyszły te negatywne opinie. Gra na pewno ma problem pierwszej rozgrywki, ze względu na niezbyt łatwą do przyswojenia ikonografię. Druga rozgrywka jest już znacznie lepsza. Mimo pierwszego zachwytu, bardzo lubię budowanie silniczka i zależności w kartach, a także combosy, to jednak po ograniu stwierdzam, że jest po prostu ok. Gra nie robi jakiegoś turbowrażenia graficznie, ale jest schludna i w miarę czytelna. Regrywalność raczej spora ze względu na ilość kart (ponad 300), ale jakoś po paru rozgrywkach ja nie mam zamiaru za często do niej wracać.

Wszyscy mówią, że Ziemia jest prostą rodzinną gierką. Dla mnie ogarnięcie tych zasad nie było aż tak proste. Jest kilka typów kart i jakoś ciężko szło mi ich spamiętanie. Sama rozgrywka może nie jest turbo skomplikowana, ale trzeba zwracać uwagę na wiele rzeczy: akcje - najlepiej wykonać je z korzyścią dla siebie, ale też nie można za bardzo pomóc innym, karty w naszej siatce - co i kiedy się odpali, jak tam można zapunktować i karty celów, na które non stop trzeba zerkać, by nie przegapić spełnienia warunków. Nie bawiłam się przy Ziemi zbyt dobrze, bo działa tam na mnie za dużo bodźców, o wielu rzeczach trzeba pamiętać i zwracać uwagę. Ja zostanę przy Everdell, który wydaje mi się łatwiejszy w opanowaniu i o niebo ładniejszy graficznie.