Dune

Piasek, wszędzie piasek... Gra wyjątkowa i specyficzna pod różnymi względami. Moim zdaniem nie da się przejść obok niej obojętnie - albo ją pokochasz, albo totalnie nie przypadnie ci do gustu, trochę jak Root. Nikt nigdy zapytany, czy zagramy partyjkę w Dune nie odpowie "Hmm, no w sumie, niech będzie...". Odpowie "TAK! Dawaj, dawaj!" albo "Nie ma takiej opcji, nigdy więcej". Z tej gry wylewa, a w zasadzie wysypuje się klimat, ale poczują go tylko osoby, które czytały dzieło Franka Herberta. Dla kogoś, kto nie zaznał melanżu, nie latał ornitopterem, nie uciekał przez czerwiem będzie to dziwna gra osadzona w dziwnym świecie pełna niezrozumiałych nazw i mechanik. Za to fani Diuny będą oczarowani... Ja jestem, ale moja ekscytacja za każdym razem była gaszona spojrzeniami niezrozumienia wymienianymi między pozostałym współgraczami. Patrzyli na mnie jak na wariata, gdy z wypiekami na twarzy tłumaczyłem zasady i próbowałem wkręcić ich w klimat. Po rozgrywce też było takie 'meh...' - krysnóż prosto w moje serce. Podsumowując - jeśli jesteś fanem Diuny i masz przynajmniej 4 osobową (a najlepiej 6 osobową) ekipę, która też czuje klimat, lubi area control, interakcję, blef, sojusze i grę nad stołem - to jest wasz must have, pozycja obowiązkowa, zakochacie się w tej grze. Jeśli nie przepadasz za światem Herberta, nie byłeś na Arrakis, jesteś osamotniony w swojej ekscytacji lub nie znajdziesz zgranej, najlepiej stałej ekipy do zbierania melanżu - odpuść. Gra będzie półkownikiem, którego sprzedasz po kilku miesiącach leżakowania...