Catan to klasyk o zasiedlaniu wyspy i handlu surowcami – trochę jak rozgrywka w „kto szybciej rozwinie swoją małą cywilizację”, tylko w wersji z kostkami i heksami. Co rundę wyspa produkuje drewno, cegłę, zboże, owce i rudę, a z tych zasobów budujesz drogi, osady i miasta.  Na początku tury rzucasz dwiema kostkami, sprawdzasz, które pola wydają surowce, a potem zaczyna się część negocjacyjno-budowlana: wymieniasz się z innymi, handlujesz z bankiem, kupujesz karty rozwoju i próbujesz rozbudować swoją sieć jak najkorzystniej. Kluczem jest dobre ustawienie pierwszych osad oraz umiejętność handlowania tak, by wszyscy myśleli, że to dla nich też dobry interes.  Lubię Catan za to, że w prosty sposób uczy kombinowania z zasobami i negocjacji przy stole – wyraźnie czuć tu wyścig do 10 punktów i moment, gdy napięcie rośnie z każdą turą. To dobra gra dla osób, które chcą czegoś bardziej rozbudowanego niż klasyczne gry familijne, ale wciąż w przystępnej formie. Trzeba jednak lubić sporą losowość z rzutów kostką oraz to, że inni gracze mogą zawzięcie blokować Twoje plany.

Oj klasyk - jeden z tych największych! Gra, która święci już tyle lat triumfy - ciągle widzę jakieś turnieje, kolejne dodatki, nowe rzesze fanów. Jeden z tzw. "gatewayów" - gra, która wprowadza nowe "dusze" do naszej rozrywki. Catan to gra kafelkowa, polegająca na odpowiednim zarządzaniu surowcami, ich wymianie i wykorzystaniu do budowania dróg i zabudowań. Następne dość losowo, odpowiednio dociągane karty przynoszą nam profity. Mi się już trochę ograła i znudziła, ale nie miałem jeszcze przyjemności zagrać z dodatkiem