Dla mnie zaskoczenie. Oczekiwałem ciężkiej gry w stylu Lacerdy, tymczasem otrzymałem średnio ciężkie (z plusem) euro, z przystępnymi zasadami i przyjemnym czasem rozgrywki. Mechanicznie wszystko bangla, poszczególne mechaniki zgrabnie się na siebie nakładają. W grze budujemy sieci połączeń między miastami Ameryki Północnej XIX wieku, udoskonalając jednocześnie (tory) techniki podróży. Równocześnie rozbudowujemy własne firmy o kolejne wydziały i pozyskujemy pracowników. Tymi ostatnimi musimy umiejętnie zarządzać, balansując tym zasobem pomiędzy obecnością w firmie a delegacją na teren kraju (tak, tak - też jest opłacalna). Pozyskujemy projekty, które następnie budujemy w miastach, zwalniając jednocześnie bonusowe pola, które wspomagają silniczek naszych firm. Do tego dochodzi system donacji, który jest przede wszystkim pozyskaniem obszarów, które powinniśmy rozwijać, by finalnie z nich zapunktować. Jak wspomniałem, wszystko to płynnie działa, bez najmniejszych zgrzytów. Minusy? Całkowity brak klimatu, mimo wspaniałej roboty Iana O'Toole (może dlatego gra kojarzy się z Lacerdą?). A szkoda, bo na ten lekki klimat po cichu liczyłem. Poza tym, wszystko tip-top..

Rewolucja przemysłowa, Ian O'Toole, euro, area movement - tyle przekonało mnie do sięgnięcia po Carnegie. Po pierwsze gra jest bardzo ładna. Pan O'Toole po raz kolejny udowadnia, że wie jak rysować piękne i czytelne euro. Ikonografia jest bardzo intuicyjna i przejrzysta. Jest tu sporo mechanicznych innowacji. System wyboru akcji, przesuwanie robotników po własnym biurowcu i nieoczywista produkcja. Jest to dla mnie tytuł oryginalny i wyróżniający się mocno na tle obecnie wydawanych gier tego typu. Must have dla fana gier euro.