Carnegie

Całkiem oryginalne, choć nieco przekombinowane euro, które mogłoby być według mnnie choć trochę prostsze - coś w kierunku gry Smartphone Inc. W obu grach chodzi mniej więcej o to samo, zarządzamy ekspansją na początku średnio rozbudowanego przedsiębiorstwa, z tym, że w Carnagie wykonywane operacje nie wydają się zbytnio reprezentować jednoznacznie działań firmy, i jest to niestety duża wada Carnagie - tzn. nie bardzo jest symulatorem przedsiębiorstwa, choć pozory tak mówią (z opisu "Zbuduj imperium handlowe" ma się nijak do tej gry - nie ma tu żadnego handlu, w ogóle nawet nie odczuwamy tu aspektu handlowego). Zamiast tego jest czystym euro, w którym tematyka została sztucznie dopasowana do jej mechaniki, a powinno być na odwrót - mechanika wyraźnie skrojona pod tematykę. Problemem jest na początku zrozumienie o co chodzi w tej grze, na co zwracać uwagę, co od czego zależy itp - bo nie mamy tu do czynienia z klasycznym podejściem, które każdy by w mig zrozumiał (wyłożenie karty z ręki, położenie workera czy przesunięcie pionka itp.); nie jest to żaden area control, z worker placementem ma wbrew pozorom (meeple jako pracownicy w firmie) niewiele wspólnego, za to jest całkiem unikalnym połączeniem powszechnie znanych mechanik w euro. Zatem Carnagie to czyste euro w najbardziej eurasowej postaci, za którymi aż tak bardzo nie przepadam (tor punktacji do okoła planszy głównej, możliwośc kupowania "czystych" punktów zwycięstwa zamiast np. zasobów, mnożniki punktów na koniec itd.). Nie lubię też nadmiaru ograniczeń, wynikających z innych ograniczeń, które wynikają z innych ograniczeń, i na koniec niewiele zostaje do podjęcia decyzji: czy troszkę uszknąć tu czy tam. W rezultacie punktacja przy dobrych graczach jest nie do przewidzenia, bliska siebie, i mimo braku losowości jest dziełem przypadku - gdyż nie przewidzimy wszystkich ruchów innych graczy, co nam podbiorą itd. Za bycie grą-kalkulatorem zatem daję minus. No i jeśli w jakiejś grze, tak jak jest tutaj, bardzo łatwo o jakąś pomyłkę gracza, to nie świadczy to zbyt dobrze o projekcie gry - a tutaj wystarczy, że pomylimy jakąś mikrozasadę, nie otrzymamy jakiejś mikro-nagrody w postaci 1$, zabraknie zasobu towaru, przeciwnik nas ubiegnie w zajęciu jakiegoś mnożnika punktacji na koniec, czy też okaże się, że nie możemy przesunąć do innych działów meepli-pracowników tak jak założyliśmy, i cała misterna strategia się sypie na jednym małym wąskim gardle, i to może być ta minimalna różnica, która zdecyduje o tym, czy zajęliśmy pierwsze czy... ostatnie miejsce! Pomimo jednak wspomnianych wad, jeśli przymknąć oko na naciąganą mechanikę, po paru partiach potrafi zyskać, gdy wszyscy rozumieją zasady, i ma ona kilka ciekawych mechanik, jak łączenie miast ze sobą w linie (w tym możliwość blokowania połączeń przez przeciwników), rozwój swojej planszetki, kupowanie nowych działów (a mamy sporo do wyboru - niestety jakoś ta część gry, choć bardzo ciekawa, nie okazywała się znacząca), przesuwanie pomiędzy tymi działami pracowników (oczywiście nie pytamy ich o zgodę - pracownicy-meeple są przesuwani z jednego do drugiego działu siłą buta czy też ręki szefa firmy) itp. Uwaga, gra wymaga samozaparcia i dużej uwagi przy zrozumieniu zasad, jest trudniejsza (i przez to, i nie tylko, niżej u mnie w rankingu) niż np. Teotihuacan czy Tzolkin, a niewiele daje za tą większą, niepotrzebną w moim przekonaniu przekombinowaną, złożoność; inaczej rzecz ujmując, widać, że D. Tascini jest lepszym projektantem, i to od swojej pierwszej gry (czyli Tzolkin). Kiedy przez te problemy przebrniemy, okazuje się jednak całkiem ciekawą i zgrabną strategią w budowanie swojej przewagi rynkowej na mapce industrialnych Stanów  Zjednoczonych, w której tylko najlepi magnaci mogą zająć swoje miejsce.