To co ma ogromne znaczenie w odbiorze Blood Rage, jak i fanu z rozgrywki, to znajomość kart. Ta gra bardzo mocno opiera się na wydraftowanych kartach i gracze, którzy rozegrali kilka partii, będą mieli przewagę nad tymi, co siadają do tytułu pierwszy raz. Gra jest bardzo płynna i dynamiczna, a grając na więcej graczy, jest również ciasno i dużo się dzieje. Szybkie tury, w których wykonujemy kolejno po jednej akcji, a także dosyć prosty i sprawny system walki, nie ma w grze zbyt dużo przerw, nie czuć tutaj znużenia. Na minus jednak muszę wskazać planszetki graczy, cienki papier. Jest też kilka mało intuicyjnych rzeczy, jak walka z innymi klanami, która odbywa się tylko jeśli ktoś wykonuje akcję plądrowania danego regionu, więc w splądrowanym regionie już nie zawalczymy. Można też wygrać walkę, a nie plądrować (nie my zainicjowaliśmy akcję). Niby to wszystko ma sens, ale na początku może się graczom pomieszać. Niektóre kombinacje kart robią też chore combosy, które nie powinny istnieć, chociaż dają jednocześnie dużo satysfakcji i zabawy z rozgrywki, no a przynajmniej danemu graczowi Podsumowując, Blood Rage najmniej mi się podoba z całej mitologicznej trylogii Erica Langa. Może to po prostu moje uprzedzenia, ale jestem fanem gier area control, a nie graveyard control. Odpowiednie umieranie za dużo punktów? Średnio mi leży. ~ Mateusz

Bardzo dobra gra. Chyba najbardziej zróżnicowana z trio Ankh, Bloodrage i Raising Sun. Zawsze dojdą inne kombinacje i musisz sobie radzić na poczekaniu i to musisz sobie radzić dobrze. Jedyne do czego w zasadzie można się przyczepić jest to, że niemal wszystkie karty wchodzą do jednej gry. Można było dać więcej, ale też nie wiem czy by to nie wpłyneło na przyjemność z rozgrywki. Trzeba by sprawdzić. Gra warta polecenia. A jeszcze jedna rzecz. Trzeba przy niektórych kartach wspomóc się Bgg, bo niektóre efekty nie są jasne. Z całego Trio Ankh, Rising Sun i Bloodrage ten ostatni wypada moim zdaniem najsłabiej. Niemniej gra jest jednak warta polecenia