Dla kogo? Dla osób, które szukają klimatycznych gier planszowych, które są mocno osadzone w historii. Całkiem nieźle również sprawi się wsrod osób, ktore lubią optymalizację i push your luck. Bierze jednak pod uwagę, że to nie historia 1:1. Zdecydowanie nie do grania z dziećmi. O co chodzi? Co tu dużo mówić. W grze wcielamy się w osoby, które mają już dość władzy Austriackiego Akwarelisty i postanawiają, go zlikwidować. Jest to jednak misja dość karkołomna ponieważ Adolf ma paranoję i nie daje za dużo okazji do eliminacji. Dodatkowo jego świta skutecznie nas blokuje W samej rozgrywce generalnie przemieszczamy się po mapie i zbieramy potrzebne do zamachu plany, materiały oraz czekamy na odpowiedni moment do eliminacji. Musimy też być odpowiednio zdeterminowani, żeby móc zamach przeprowadzić Wrażenia: Mam trochę problem z tym tytułem, bo za pierwszym razem...wygraliśmy i to bez większego problemu (graliśmy na poziomie normalnym). Nie ukrywam, że przez to jestem trochę zawiedziony, bo spodziewałem się mega trudnej wygranej. Niemniej gra mi się podobała. Co prawda mój mózg eurogracza miała w nosie temat, ważny był tylko efekt - wygrana. Z największych plusów to zdecydowanie fakt, że czuć tu potrzebę tej kooperacji. Musimy współpracować, bo bez tego nie mamy szans na zwycięstwo. Największa wada była dla mnie "przyczajka". Dotarliśmy do takiego momentu, że w zasadzie szukaliśmy dobrych kart i nie wiele więcej mieliśmy do roboty, bo nic nam nie zagrażało i przeszkadzał tylko niemożliwy do wykonania test zamachu. Wykonanie: podoba mi się. Fajne ilustracje w klimacie planów z IIWŚ. Wszystko czytelne i poprawnie wykonane. Nie ma tu żadnych figurek ani elementów nad którymi moglibyśmy się rozpływać.

Lubię, gdy gra pasuje do tematu, i to właśnie dostajemy w Czarnej Orkiestrze. Mamy tu niezwykle klimatyczne dzieło, które pokazuje prawdziwe życie konspiratorów pragnących obalić reżim tyrana. Całość osadzona jest w historycznych realiach, które zarówno uczą, jak i bawią. No chyba, że zamach się nie uda to wtedy atmosfera przy stole może stać się lekko wisielcza. Ostateczny werdykt: Gra pełna emocji, ale głównie przy ostatnim rzucie kostką.

Graficznie Czarna Orkiestra nie powala. Szaro-bura kolorystyka, niezróżnicowane rysunki na kartach konspiracji, a żetony nazistowskich przywódców to po prostu prostokątne kawałki kartonu z nazwiskiem. W połączeniu z drewnianymi pionkami graczy i stonowaną paletą barw, rozłożona gra przypomina mapę sztabową – bez zbędnych bajerów i figurek. I właśnie o to chodzi. Większość rozgrywki odbywa się ponad stołem. Każdy gracz może wnieść coś do spisku. Każda postać ma inną umiejętność specjalną, a karty są jawne dla wszystkich. Współpraca to klucz – samotny wilk szybko skończy w więzieniu. Dla miłośników historii i gier kooperacyjnych, Czarna Orkiestra może być intensywnym i emocjonalnym przeżyciem, które wymaga zgranej drużyny i sporej dozy szczęścia. ~ Bartek

Kooperacja historyczna, w której wcielamy się w oddział zwany tytułową "Czarną Orkiestrą" mający na celu sabotaż na nazistów i samego Hitlera. Bardzo dobrze zaprojektowana gra mechanicznie. Wszystko tutaj dzieje się w formie "timeline'u", w którym naprzemiennie odgrywane są wydarzenia znane z kart historii II Wojny Światowej. Mamy miejsca, postaci, przedmioty i wydarzenia, które jesteśmy w stanie przerwać i zmienić nieco bieg tej historii. Bawiłem się na jednym z Galaktikonów wybornie i czekam mocno na premierę <3