Ogólne oczekiwania były naprawdę duże, i muszę się przyznać że nawet nie daliśmy rady dokończyć rozgrywki. Gra strasznie się dłuży i trwa jeszcze dłużej niż na pudełku. Wykonanie jest przepiękne ale jest ona po prostu przekombinowana. Za dużo różnych wymagań których nie da się razem połączyć. Wytłumaczenie komuś zasad to też katorga. Niestety nas pokonała i według mnie przydałaby się prostsza mniej złożona wersja bo gra na mega potencjał

Trzeba przyznać, że zasad w Zoo Tycoon jest bardzo dużo. W grze mamy też dużo wyjątków i masę mikro zasad, o których podczas pierwszej partii mało kto pamięta. Poza ogromem zasad, przez które trzeba przejść, gra boryka się również z dużą stołożernością i długim czasem rozgrywki. Pierwsze partie w maksymalnym składzie potrafiły trwać trzy godziny (po wytłumaczeniu zasad). Z czasem gracze się wyrabiali i tury przebiegają szybciej, ale początkowe rundy bywają toporne. Nie wszystkie fazy były zrozumiałe i szczególną uwagę trzeba zwracać na jesień. Kontrolowanie statystyk zwierząt i odpowiednie przygotowanie wybiegów podczas pierwszych kilku rund sprawiało najwięcej problemów. Akcje te nie są zbyt intuicyjne i wymagają obycia z grą. Lecz im więcej razy grałam w Zoo Tycoon, tym lepiej się bawiłam. Po kilku partiach myślę, że już dobrze ogarniam kontrolę statystyk, kojarzę, które parki potrzebują, jakich zwierząt, czuję, że rozumiem tę grę i gram w nią lepiej. Widziałam po innych graczach, że ich pierwsze partie były męczące, ale uwierzcie, że po kilku partiach ta gra może zacząć sprawiać przyjemność i dawać poczucie dobrze spędzonego czasu. To nie jest łatwa gra dla dzieci, a dość trudny symulator ekonomiczny. Niech Was nie zwiodą te prześliczne pionki drewnianych zwierząt. Trzeba się nastawić na ciężką i długą rozgrywkę w Zoo Tycoon. Myślę, że gracze, którzy lubią „masterować” gry oraz polepszać wyniki, szukać nowych strategii i rozkładać gry na czynniki pierwsze, znajdą coś dla siebie w Zoo Tycoon: Gra planszowa. ~ Kasia

Zootycoon - zagrywałem sie w tą grę na PC dawno dawno temu. A teraz mam ją na stole! Gra zajmuje mnóstwo miejsca, same wspólne plansze (toru punktacji i giełdy zwierząt) zajmują już dużo miejsca a do tego dochodzą planszetki graczy zoo i pracowników, a potem karty zwierząt które zamieszkały w naszym zoo, i mnogość komponentów. Na szczęście prawie wszystkie elementy są w pudełeczkach. Zasady - gra nie jest prosta, mamy sporo zasad, sporo zależności. Przez 7 rund (lat) podzielonych na pory roku mamy naprawdę sporo do zrobienia. Wiosną możemy rozmnażać nasze zwierzęta, latem kupujemy i sprzedajemy okazy, jesienią budujemy a zimą podsumowujemy jak nam poszło. Gramy oczywiście na punkty, ake nie ma znaczenia jak wysoko zajdziemy na torze popularności, bo jak nie dbamy o ochronę środowiska to popularność nic nam nie da. A jak nasze zoo nie przynosi dochodu to żadne punkty nam nie pomogą. Gra jest długa, nasza pierwsza rozgrywka (taka próba) na dwie osoby i tylko 4 lata zajęła nam ponad 2 godziny ( W tym ciągle zerkanie do instrukcji) a skupiliśmy sie jedynie na budowaniu wybiegów i pozyskiwaniu zwierząt, pomijając karty wydarzeń czy budowanie budowli, ot tak by poznać podstawowe mechaniki. Na plus jest klimat zoo. To nie tylko zdobyeanie zwierząt ale dbanie o ich dobrobyt, by nie miały za ciasno, by miały wystarczająco dużo schronień, by było odpowiedniej wielkości stado, by uważać na samce alfa. A i żeby zoo było dochodow. Na minus- kosteczki. Chwila nieuwagi a znów trzeba sprawdzić czy kosteczki są w dobrych miejscach na kartach zwierząt, czy nie przesunęło sie schronienie jak kładłam samicę po porodzie. Karty zwierząt nie są małe ale przesuwając kosteczki schronienia można trącić sąsiednie kosteczki. Instrukcja jest duża przez co brakowało nam stołu aby swobodnie z niej korzystać, owszem są karty pomocy, ale na pierwszą lub nawet dwie pierwsze rozgrywki mogą być za małe. Figurki zwierząt są fajnie zrobione, ale trzeba dobrze się przypatrywać czy aby na pewno wzięło się odpowiednik z karty. Gra jest ciekawa, trzeba dobrze rozplanować pierwsze 2-3 lata aby w kolejnych móc sięgać po ciekawsze gatunki. Rozmnażanie jest losowe, nawet jak mamy mega szczęśliwe gatunki to może się nie udać, a jak się uda, to woreczek decyduje czy to chłopczyk czy dziewczynka. A co jeśli parze nuedzwiedzi urodzi się synek? No cóż, tata niedźwiedź nie zaakceptuje drugiego samca i chcąc nie chcąc musimy przekazać maleństwo do innego zoo. I takie to właśnie niuanse czekają nas w różnych momentach. A komu uda się wypożyczyć od Chin Pandę? Jest tylko jedna ... Podsumowując: długa rozgrywka, potrzebny duży stół, dużo zasad, dużo figurek, budynków, wybiegów i jeszcze większa satysfakcja po rozgrywce. Jako fanka Pctowej wersji- musiałam to mieć i nie żałuję.