Dla mnie to po prostu dobra gra. "Zamki Burgundii" skupiają się na planowaniu i strategii. W trakcie rozgrywki wybieramy kafelki, reprezentujące różne typy terenów, które układamy na naszej planszy. Staramy się zdobyć jak najwięcej punktów zwycięstwa za zamki, hodowlę zwierząt oraz handel towarami. Jeśli chodzi o mechanikę gry, opiera się ona na rzutach kośćmi, które wskazują możliwe akcje, jakie możemy podjąć. Na szczęście gra pozwala nam nieco modyfikować wyniki rzutów kośćmi. Rozgrywka może się wydłużać, zwłaszcza jeśli gracze starają się dokładnie przemyśleć każdy ruch. Natomiast bezpośrednia interakcja między graczami jest ograniczona, więc przy dłuższych grach jest to dla mnie minus. Jeśli idzie o szatę graficzną, nie jest może zbyt ładna, ale też nie jest najgorsza.

Stary dobry Feld. Jedna z tych gier w których można wybaczyć wiele, w tym szatę graficzną, dlatego nie uważam za konieczność posiadania nowego wydania za miliony monet z figurkami, bo ta gra stoi mechaniką. I tak na poczatku może irytować jeżeli gramy z kimś doświadczonym kto zna niuanse, ale z każdą rozgrywką my też je poznajemy. I tak na początku irytuje liczba symboli do zapamiętania, ale tu nie wolno się zrażać im więcej partii tym stanowi to mniejszy problem. Zaskakująca mechanika, która pomimo oparciu gry na rzucie kostką, czyni ją o wiele bardziej podatną na strategię niż losową. Bo mamy robotników, bo jeśli pilnujemy żetonów to zazwyczaj każdy rzut daje nam możliwość zagrania czegoś na planszę. Euro, które mimo że suche przynosi wiele emocji, przy biciu się o żetony zamków i kopalń, które są tylko po 2, a także bonusów za ukończone wszystkich terenów danego rodzaju. Dla mnie nieśmiertelna i zawsze chętnie wracam. I nie oddam, nawet za miliony monet ;) Euro klasyk.