Jeden z bardziej oryginalnych ekonomicznych worker placementów rozgrywających się wokół zarządzania zasobami, a to ze względu na przesuwających się na kołach co rundę robotnikach-wieśniakach, co daje specyficzny twist w grze: zasobem jest nie tylko kukurydza (podstawową walutą w grze), którą opłacamy akcje oraz robotników, ale również czas (nazwa zobowiązuje: tzolkin-kalendarz), ponieważ płacąc więcej kukurydzy za dalsze startowe pole na jednym z kół skracamy jednocześnie czas, w którym coś uzyskamy. Choć musimy często opłacać umieszczanie na kołach robotników, to główny koszt jednak pochodzi od ilości rund, na których oni będą na danym kole "wisieć" - czym dłużej, tym bardziej cenna zdobycz, ale zarazem tym mniej mniejszych nagród pozyskamy w tym czasie. Np. rozwinięcie 1 technologii, zbudowanie 1 monumentu, i dalej - rozwinięcie 2 technologii, zbudowanie 2 monumentów - musimy więc oszacować, czy opłaca nam się wstawić np. trzech robotników po to, by zaraz ich zdjąć z koła i rozwinąć tylko 1 technologię przy zdjętym wieśniaku, czy może lepiej poczekać na 2 technologie (tym samym nie pozwalając zrobić naszemu wieśniakowi w tym czasie nic innego), albo czy w ogóle jest opłacalne inwestowanie w technologie, które są takim mikro-silniczkiem i glównie obracają się wokół bonusowych surowców. Wokół tych decyzji toczy się rozgrywka, i choć nie ma tu bezpośredniej interakcji, to bijemy się o te same dostępne pola. Mimo sporej ilości tekstu w instrukcji, gra jest po ograniu dość prosta, a nawet z czasem okazuje się nieco banalna i coraz mniej regrywalna, gdy gracz zda sobie sprawę, że te wszystkie surowce, monumenty itd. to tylko odwracające uwagę półśrodki i trzeba od początku mieć jakiś plan na to, jak tu wyciągnąć jak najwięcej punktów i z czasem staje się takim liczbowo kalkulowalnym rachunkowym procesem ekonomii alternatyw, przez co klimat Majów gdzieś niknie w tle, jak to często jest w euro. Tzolkin jest dobrą grą na początek lub wprowadzenie do gier euro, bo choć kombinowania jest trochę, to podstawowy "interfejs" gry ma niski próg wejścia. Przez ograniczenie do zdejmowania i kładzenia robotników, rozgrywka wydaje się z czasem bardzo liniowa: kółka z "nagrodami" dla workerów są właściwie pięcioma "liniami". A przez to, staje się także mało regrywalna, gracze coraz bardziej starają się wykręcać tylko punkty, stosując ten sam schemat gry (nie wiem czy można w grach euro mówić o spolierach - jeśli tak, to nie czytać dalszej części do końca nawiasu :) - ale zauważyłem, że typową dla dobrych graczy strategią, niemal na pewno nie przewidzianą przez swoją drogą znanego autora gier euro, jest szybkie kładzenie pionków na czwartym kole celem uzyskania po pierwsze szybko większej ilości robotników, po drugie robienia wielu bardzo długo trwających, wielokrotnych wymian różnych zasobów, co prowadzi do strategii dominacyjnej i blokującej przeciwników, gdyż dużo więcej pól jest ciągle zajętych - czy to najlepsza strategia, nie wiem, wyniki, które widziałem są w okolicach 100 punktów, czasem mniej jeśli się skutecznie tej strategii będzie przeciwstawiać, ale ekspertem od Tzolkina nie jestem, tylko przedstawiam tu swoją obserwację). Gra Teotihuacan tego samego autora ma mniej tego typu ograniczeń i zdaje się dawać większą kontrolę nad naszymi pionkami-workerami (to my decydujemy o ile je przesuniemy pionki, nie zaś czekamy biernie patrząc jak się obracają o 1 pole na kółkach aż ich nie zdejmiemy), choć nie wygląda tak spektakularnie jak Tzolkin.