Małe Epickie Dinozaury to tak naprawdę gra o realizacji kontraktów. Zapraszamy nowych mieszkańców do parku, budujemy dla nich zagrody, karmimy ich, a następnie wysyłamy w świat, by zdobyć punkty. Wszystkie te działania opierają się na mechanice rozmieszczania pracowników oraz zarządzaniu własnym parkiem. Tutaj też pojawia się dla mnie główny problem tej gry. Po pierwsze, nie jest to żadna odkrywcza nowość, o której mogliby wspominać archeolodzy. Mamy dosłownie setki tytułów łączących worker placement z realizacją kontraktów. To na tyle standardowy zabieg, że moje t-rexowe rączki wcale nie drżały z ekscytacji przed kolejnymi rozgrywkami. Pograłem trochę, pobudowałem i raczej nic mnie już nie zmotywuje do dalszej zabawy zwłaszcza biorąc pod uwagę niską złożoność gry oraz dość powtarzalny przebieg rozgrywki. Było okej, ale dla mnie to trochę za mało. Ostateczny werdykt: Małe Epickie Dinozaury raczej nie sprawią, że odwrócę głowę z zachwytu. Nawet jeżeli ktoś mi w tym pomoże, tak jak w tym memie.