Uwielbiam! To gra, która daje ogromną satysfakcję z planowania i budowania sprytnych kombosów. Każda tura ma znaczenie, a wyciśnięcie z niej maksimum możliwości daje naprawdę dużo frajdy. Trzeba jednak liczyć się z tym, że rozgrywka może się wydłużyć, zwłaszcza gdy ktoś długo analizuje najlepsze ruchy. Jeśli jednak lubicie strategiczne myślenie i dopieszczanie każdego detalu, będziecie zachwyceni. A kiedy spotykacie się nie tylko dla samej gry, ale też po to, żeby pogadać i spędzić razem czas, nawet czekanie na ruch przeciwnika staje się częścią przyjemności. Regrywalność jest na mega wysokim poziomie — każda partia wygląda inaczej i wymaga innego podejścia. To, że raz wygraliście dzięki dodatkowym akcjom od ogrodników, wcale nie znaczy, że w kolejnej rozgrywce uda się wykonać choćby jedną. Trzeba reagować na sytuację i elastycznie zmieniać plany. I tak — jeśli gdzieś przeczytacie, że to euro z „przykrótką kołderką” i że zawsze brakuje tej jednej tury, to w 100% prawda. Zawsze chce się jeszcze jedną rundę — tę jedną, która mogłaby zmienić wynik i wywrócić stół do góry nogami.

Biały Zamek na dwie osoby (choć jest na cztery)to taka śliczna, elegancka gra, która wygląda jak spokojny spacer po japońskim ogrodzie, a po 10 minutach okazuje się księgowym mordobiciem w jedwabnych rękawiczkach. Wszystko tu jest małe, ciasne i złośliwie precyzyjne. Bierzesz jedną kostkę i nagle się okazuje, że zabrakło ci jednej monety, jednego ryżu, jednej perły i sensu życia. Na dwie osoby działa to naprawdę świetnie, bo nie ma tu przypadkowego tłoku, tylko czyste, osobiste: „aha, to TY mi zabrałeś tę kostkę”. Jest sporo patrzenia przeciwnikowi w talerz, dużo cichego kombinowania i ten piękny moment, kiedy robisz niby skromny ruch, a potem odpala się małe combo-wombo i czujesz się jak urzędnik-szachista na dworze Daimyo. Nasza ocena (mój chłop jest za leniwy, żeby stworzyć własne konto na Planszeo): bardzo dobra gra dla dwóch osób, jeśli lubisz spryt, planowanie i lekkie psychiczne podgryzanie się przy stole. Piękna, zwarta, trochę wredna. Taki mały pałac bólu, ale stylowy.