Biały Zamek to młodszy brat Czerwonej Katedry, która bardzo nie przypadła mi do gustu. Oj bardzo. to taki typ euro, który zamiast dać frajdę lub chociaż zmusić do wysiłku intelektualnego. Biały Zamek był promowany jako następca czy kontynuacja. Po tak dużym rozczarowaniu Czerwoną Katedrą, Biały zamek był daleko poza zasięgiem mojego radaru planszówkowego. Nawet na Portalkonie, nie przywiązałam zbytniej uwagi do tej gry. Do zagrania i wypróbowania zachęciły mnie opinie innych. Że kompaktowa, małe pudełko wypchane po brzegi, pięknie wykonana, szybka i na tyle skomplikowana w wyborach, że potrafi kopnąć w mózg. Dałam się namówić. Zagrałam, kilka razy i no właśnie czy ta gra zasługuje na swoje pozytywne opinie? Jak Czerwona Katedra umiejscowiona jest w Rosji tak Tym razem akcja przenosi nas w azjatyckie klimaty do okresu Edo w Japonii. Wcielamy się tu w przywódców klanów, których celem będzie zdobycie najlepszych stanowisk, wzmocnienie wojsk i zabezpieczenie swojej przyszłości. Gra trwa tylko trzy tury, w każdej z nich bierzemy tylko trzy kostki i przypisujemy je do dostępnych pól akcji. Które dają nam surowce, względy w zamku, wojsko. Za każdym razem ułożenie tych pól jest inne, bo co rozgrywka, dobieramy tam karty, które również mogą się zmieniać w trakcie gry - możemy je pobrać i wykorzystać w kolejnych akcjach. Jak pokazała moja pierwsza rozgrywka nie da się iść we wszystkie możliwe ścieżki dające punkty, musimy się na czymś skupić. By w ostatniej rundzie wykonać najlepszy kombosik. trzy tury, max 40 min (chyba, że trafi się myśliciel) ograniczenie akcji do absolutnego minimum, nie rozwlekanie, nie przynudzanie tylko krótka i zwięzła rozgrywka do maksymalizacji punktów. Wszystko zamieszczone w małym pudełku i okraszone Japońskim klimatem. Wygląda na to, że to esencja dobrej gry.

Mała, ale duża Eurogra w japońskich klimatach. Pomimo, że ma się tylko 9 ruchów w trakcie całej gry to z każdym posunięciem mnożą się możliwości kolejnych kombosów, co daje ogromną satysfakcję. W tej grze zbierasz i kładziesz kostki na odpowiednich polach, co uruchamia zdejmowanie swoich pracowników z planszetek i umieszczanie na planszy. Za co oczywiście dostaje się zasoby, bonusy i punkty zwycięstwa. Wszystko ze sobą sprytnie współgra i każdy ruch coś ci da. Czasami jednak jedno posunięcie uruchomi drugie, potem trzecie, czwarte itd. Pod koniec gry mózg paruje. A jednocześnie jedna rozgrywka to spokojnie godzina lub mniej.