Nie jest to wcale taka łatwa gra na jaką z pozoru wygląda, bowiem aby wygrać grę współpraca między graczami i przemyślane ruchy powinny być wykonywane już od początku. Dr Fuks nie pozostawia nam łatwego zadania, ciągle wysyłając swoje duplikaty. Kolejne warianty rozgrywki dodają jeszcze więcej utrudniających elementów jak np. wirówki, laserowe z którymi jak dotąd nie udało się mojej załodze poradzić i zwyciężyć. Zasady są opisane przejrzyście, od razu wiadomo co robić, tylko należy zwrócić uwagę na pojęcia, które przewijają się w trakcie rozgrywki. Graficznie planszówka również prezentuje się na przyzwoitym poziomie. Najwięcej emocji budzi chyba zawsze wsypywanie kostek do machiny Fuksa i patrzenie czy polecą tam gdzie spowodują najmniej szkód. Jeśli ktoś jest fanem gier kooperacyjnych to Pętla powinna mu się spodobać bo ten aspekt jest tutaj mocno zaakcentowany.

Po raz kolejny zasiadłem do Pętli i po raz kolejny zadaję sobie pytanie dlaczego ta gra jest tak mało popularna? Jedyna odpowiedź jaka przychodzi mi na myśl to: "ludzie nienawidzą co-op'ów" a to jest perfekcyjny co-op. Łatwe zasady, szybki setup, mechanika budowania talii, zróżnicowanie scenariuszy, trudność rozgrywki - Dr Fuks "tanio skóry nie sprzeda", satysfakcja z tejże, humor, tematyka, mała wieża stylizowana Shogunem, mechanika wyścigu, nienachlana losowość, świetny tryb solo. No mamy tu wszystko. Mamy nawet za mało postaci (5 dla 7 er w podstawce - aż chciałoby się zakrzyknąć: dawać dodatek pazerne gnojki!). To jest zabawna gra, dająca dużo zabawy, zabawy, zabawy....