Z gier o kręceniu się w kółko po rzucie kośćmi Monopoly jest lepsze (nie rzucajcie we mnie wynikim 9 z kości k6 z bonusem +3 po ponownym przeturlaniu!), ale Talizman ma także parę przewag nad Monopoly. (Z tych dwóch, Teotihuacan jest jeszcze lepszy, ale to dlatego, że autor zrozumiał, że lepsze od rzucacania kośćmi by przesuwać pionki do okoła planszy jest to, kiedy same kości się do okoła niej przesuwają! Taki patent warto zastosować i w "Talizmanie Gra Kościana" - dużo kości, zero figurek!). Lepszymi cechami w porównaniu do Monopoly są bezpośrednia interakcja, w tym walka między bohaterami i możliwość zabrania np. przedmiotu, mimo losowości większy wybór, emocje przy rzutach koścmi prawie jak w Monopolu, sprowadzenie tego w sumie prostego dungeon-crawlingu do tego, co RPG'owi dungeonowcy lubią najbardziej, czyli ciągłej nawalanki na przemian ze zdobywaniem lootu, i w sumie tyle. Chodzimy po polach ze sztywnymi opisami, w stylu rzuć k6 i odczytaj wynik: 1. dodałeś nowy okaz motyla do swojej kolekcji, 2. rozwaliłeś czarnoksiężnika, 3. zmieniłeś księżniczkę w żabę, 4. wykradłeś smoka skarbowi, 5. na odwrót, 6. rzuć jeszcze raz (a jeśli masz dobry charakter, to rzuć 7 po 7 razy, bo rzucania nigdy za dużo). Tak, te opisy przy polach są trochę od czapy, a nawet bardzo. I tak sobie chodzimy od pola do pola, rzucamy kośćmi, czasem wypadnie to co chcemy, ale zwykle krążymy wokół pola, na które chcielibyśmy wejść, stajemy się coraz silniejsi, by w końcu wejść na środkowe części planszy. W czym Monopoly jest lepsze: zbieramy zestawy, które w dodatku mają reprezentację na planszy, negocjacje mają duże znaczenie, dostajemy szereg niestandardowych pól, które nie wydają się przypadkowe (w Talizmanie wszystkie są jakby każde z innej planety), przez co ma się wrażenie, że Talizman zaprojektował zapalony RPG-owiec z płaskomózgowiem. Co by się przydało zrobić w Talizmanie, by go poprawić: przemyśleć od nowa mechanikę lootu i odwiedzanych pól oraz powiązać je ze sobą, sprawić, by konsekwencje były bardziej wyraźne jak w Monopolu, słowem postawić na integralność mechaniki. Talizman wydaje się zatem grą zrobioną przez starsze dzieci, które o projektowaniu gier mają blade pojęcie. Nie zmienia to faktu, że gra ma coś w sobie, ten element podróżowania z oryginalnych, niezniszczonych dziwnymi, przekombinowanymi pomysłami, klasycznych światów fantasy, w których dobry rycerz bije złych trolli i vice versa, i że mimo, iż skaczemy dość losowo z pola na pole, to jest w tym element przygody. Gdybym dzisiaj miał stworzyć następcę Talizmana, pomyślałbym o takich grach jak Alchemicy (swoją drogą polecam!), w których nie chodzi o to, że zbieramy składniki - chodzi o to, że to zbieranie ma swój bardzo kluczowy cel, a samo zbieranie jest dodatkiem, nie na odwrót, zaś w Talizmanie właśnie tego nie ma.
