Super gra. Chyba najlepsza z ukrytymi tożsamościami. Fajne myślenie out of the box. Dużo opcji na grę. Jak się wyłączy kamerę lub rozwali reaktor mogą się zadziać fajne rzeczy. Na plus spora pula postaci. Warto poświęcić czas żeby się przebić przez instrukcję. Myśmy grali bez tych scenariuszy wprowadzających na 3 graczy bez botów. Polecam jest na yt dobra ok. 30 minutowa istrukcja po angielsku, która bardzo dobrze tłumaczy tą grę.

Jest to na ten moment niestety jedna z tych gier, których ogólnego fenomenu nie zrozumiałem, Mówię na ten moment, ponieważ moje dwie rozgrywki zawierały elementy, które dyskredytowały mi grę, przy jednoczesnym docenieniu i zrozumieniu dlaczego ludzie to lubią. Dla mnie Stationfall okazał się długim i dość trudnym tytułem, nazywanym przed niektórych imprezówką. Dla mnie "imprezówka" z reguły powinna posiadać ten factor w miarę łatwego wejścia. Osoby tłumaczące zasady tejże gry w trakcie Galaktikonu (moja pierwsza rozgrywka) były naprawdę zmęczone i się nie dziwię :D Druga rzecz, chyba ważniejsza - losowośc. Ale objawiająca się w tym elemencie social deduction. Postaci i klas w tej grze jest bardzo dużo. Nauczenie się ich to na pewno kawał czasu i ogrania. W Stationfall odnosiłem nieodparte wrażenie, że wszystko jest jednym, wielkim chaosem. Najbardziej irytowały momenty jak ktoś kompletnie nieumyślnie powodował moje przybliżanie, albo też oddalane się od celu. I to wszystko właśnie oblane ogromnym chaosem i losowością. Muszę dać jej kiedyś szansę i przygotować się do gry, ale na ten moment ciągle nie pokochałem się z tą grą :(