Stationfall jest naprawdę unikalną grą, która łączy ukryte tożsamości z poniekąd RPG-owym podejściem do sandboxowych zasad. Każdy gracz, w zależności od ilości graczy, dostaje 2-3 karty tożsamości odpowiadające postaciom wylosowanym do danej rundy. Jedna zostaje wybrana jako tajna tożsamość gracza, natomiast reszta jest dodatkowa. Każda postać ma unikalne umiejętności i własne cele, z czego szybko rodzi się konflikt. Gracze wydają punkty wpływów żeby poruszać dowolnymi postaciami, co ukrywa kto kim tak naprawdę jest - ale prędzej czy później może opłacić się ujawnić naszą tożsamość, blokując innym graczom dostęp do naszej postaci i odblokowując jej dodatkowe zdolności. Gra jest zdecydowanie skomplikowana przez ilość mikrozasad i sandboxową naturę która może prowokować paraliż decyzyjny. Mimo to, kiedy gracze rozumieją grę, staje się ona naprawdę fascynującą hybrydą złożonego, ciężkiego tytułu z atmosferą gry imprezowej. Ten tytuł szybko staje się jednym z moich ulubionych.

Zagrałam w Stationfall tylko raz, ale bardzo chciałabym to powtórzyć. W tej grze można zrobić bardzo dużo, a taka jedna rozgrywka nie pozwala wszystkiego zobaczyć. Zasad jest sporo, ale o dziwo są one dość łatwe do przyswojenia, bo są bardzo logiczne. Podoba mi się piaskownica i różnorodność, jaką oferuje ta gra, ale wiem, że muszę w nia zagrać jeszcze kilka razy, aby ją odkryć. Póki co ledwo zobaczyłam, co za tym tytułem może się kryć. Chciałabym zagrać z kimś już ogranym i obeznanym, bo pierwsze partie są zagmatwane. Ocena po 1 partii w 4 osoby. Czas gry = 49 min.

Każda postać ma swoje unikalne zdolności, przedmioty początkowe oraz wymogi do punktowania końcowego. I tutaj zaczyna się zabawa. Wszyscy gracze mogą wpływać na dowolną postać. Tworzymy i podnosimy przedmioty, niszczymy pomieszczenia, wypuszczamy na wolność eksperyment X, ogłuszamy inne postacie. To tylko niektóre z wielu możliwych interakcji. To wszystko sprawia, że przy większej ilości graczy panuje tytułowy chaos! Do tego z każdą rundą odczuwamy co raz większą presję destrukcji naszej stacji kosmicznej. Zdarzyć się może, że jakiś śmiałek wypuści Antymaterię, co dodatkowo skraca czas do końca gry! Gra na pewno przypadnie do gustu osobom lubiącym dużą dozę interakcji w grach z ukrytymi rolami. Ludzie, roboty, zwierzęta i inne byty, z których każdy ma inny cel, za który zbierze punkty na koniec gry. Jedni chcą uciec, a inni nie dopuścić by ktokolwiek wyszedł z tego cało. Jeżeli ponadto lubicie tematykę kosmosu, a dokładniej ucieczki ze zbliżającej się do wybuchu stacji kosmicznej, to musicie spróbować swoich sił w Stationfall. ~ Kamil

Dla kogo? Dla fanów cieżkich - choć nie koniecznie długich - gier semi-cooperacyjnych. Jeżeli masz już dość Nemesisa, to może czas dać szanse Stationfall. Zdecydowanie nie polecam do grania z graczami mniej ogranymi, czy dziećmi ponieważ będzie to mordęga dla nich jak i reszty graczy. O co chodzi? Grupa postaci (co najmniej 12) znajduje się na stacji kosmicznej na orbicie ziemi. Niestety dochodzi do awarii i stacja za dosłownie kilkanaście minut niechybnie się roztrzaska. Gracze wcielą się w jednego z "załogantów" stacji, którzy przed upadkiem stacji będą chcieli swoje indywidualne cele. Postacie w które się wcielimy nie są znane naszym współgraczom, a każdy jest w stanie w swojej turze dokonywać akcji dowolnej z postaci. W tytuł zagramy od 1-9 graczy! Wrażenia: Miałem okazję zagrać w Stationfall dopiero dwukrotnie. Raz na 3 osoby i raz na 6. Po tym nie wyobrażam sobie grania w 9 osób i wydaje mi się, że standardowe 4-5 osób to optymalna ilość. Do tego wspomniane wyżej granie z osobami, które mało grają sprawiła, że mam troche dość... Niemniej jednak gra bardzo mi sie podoba, za pierwszym razem cieżko ją ogarnąć, za drugim juz jest znacznie lepiej, ale do dobrego poznania gry wciąż mi daleko i myślę, że gra zyskała by jeszcze wiecej z ogarniającą ekipą. Na minus moim zdaniem cele postaci. Cześć z nich realizuje sie praktycznie sama. Inne sa naprawdę ciężkie. Wykonanie: Pewnie po czasie to sie zmienia, ale dla mnie czytelność gry jest dramatyczna. Plansza ma spore pola, ale kolory sa mało przyjemne. Karty postaci mimo powtarzających się umiejętności równie do najczytelniejszych nie naleza. Instrukcje do gry sa....3. Jedna duża z opisem każdej z postaci - dla mnie dotąd zbędna, bo dokładnie to samo jest na karcie, tylko w instrukcji jest to dłuższe, a wcale nie tłumaczy lepiej (przynajmniej u postaci, które dotąd wyszły na stół). Druga duża instrukcja opisuje rozgrywkę wprowadzająca z botem. Mi bardziej skomplikowała zrozumienie gry niż pomogła, ale jest. Trzecia instrukcja w formie broszury....która jest właściwą instrukcją z wszystkimi zasadami do gry, Pozostałe elementy są spoko. "pionki" postaci w formie graniastosłupów dają radę. żetoniki i inne pierdółki też okej.