SETI: Poszukiwania pozaziemskich cywilizacji

Przede wszystkim nie lubię momentu odkrywania obcych, mocno spowalnia mi to rozgrywkę i wybija z tempa. Jest tu trochę losowości w kartach, więc warto nastawić się na mocne mielenie talii (bardziej cecha niż wada). Gra jest długa i dość wyczerpująca, a grywam głównie dwuosobowo. Paraliż decyzyjny jest gwarantowany przez mnogość opcji, plus nie pomaga zamieszanie związane z odkrywaniem obcych. Co za tym wszystkim idzie, kapitalny temat schodzi na drugi plan, bo człowiek zwraca uwagę już tylko na ikony i wartości, zapomnijcie o czytaniu fluffu na kartach w trakcie rozgrywki. Elementy rewood, czyli komponenty graczy, są średnie. Niby z początku jest efekt wow, ale po przyjrzeniu się wykonanie i dobrane kolory są kiepskie. Nowa Ziemia od NK pokazała jak można to wykonać o wiele lepiej.

Biorąc pod uwagę downtime w moich rozgrywkach, wystarczy mi granie na dwie osoby. Układ słoneczy kręci się tu rzadziej, ale nadal na tyle czesto, że ma to duże znaczenie dla rozgrywki. Udało mi się nawet wygrać skanowaniem, bo fajnie rozkręciłem silnik na danych z komputera (niebieskie pastylki), więc ten element też działa na dwie osoby. Fakt, że narobiłem się przy tym więcej niż przeciwnik, ale satysfakcja była spora. 

Temat gry, ogólne wykonanie i mnogość kart do przemielenia sprawiają, że do gry będę chętnie wracał, ale mając w pamięci, że to jednak bardziej wymagająca rozgrywka, która wymaga solidnego ogrania, żeby czerpać pełną radość.