Kolejka to gra o staniu w ogonku w czasach PRL-u, więc zamiast rycerzy i smoków masz puste półki, kartki i towar „rzucany” do sklepów. Klimat jest bardzo szkolno-historyczny, ale pod spodem siedzi całkiem sprytna gra o przewidywaniu ruchów innych i psuciu im ustawki. Na początku rundy losowo rozkłada się towar do sklepów, a gracze ustawiają swoje pionki w kolejkach, zagrywając karty, które pozwalają przepychać się do przodu, przestawiać ludzi, zamykać sklep czy podsyłać „ciocię z miasta”. Cała zabawa polega na tym, żeby po tej przepychance to Twoi ludzie stali wystarczająco blisko lady, gdy towar wreszcie dotrze. Lubię Kolejkę za to, że w bardzo prosty sposób pokazuje realia, a jednocześnie daje dużo śmiechu z totalnie absurdalnych sytuacji pod sklepem. To dobry wybór na granie z rodziną albo znajomymi, którzy pamiętają czasy kartek. Z drugiej strony, sporą rolę odgrywa tu negatywna interakcja – jeśli ktoś nie lubi, kiedy mu się ciągle psuje plany, może mieć serdecznie dość po jednej partii.

Mocny średniak, acz jak na prostą polską grę, która miała mieć walor głównie edukacyjny, to wyszło całkiem nieźle. Zasady nie są skomplikowane, idealna na rodzinne posiadówy, szczególnie podejdzie starszym pokoleniom i graczom dojrzałym, bo aż kipi od klimatu PRL, którego młodsi, całe szczęście, nie zaznali ;) zasady ustawiania i przepychania się w kolejce oraz wieczny niedobór towarów idealnie oddają specyfikę tamtych czasów słusznie minionych. Smaczkiem jest to, że nie zawsze dostanie się towar, po który się ustawiło, a czasem zamkną nam sklep tuż przed samym nosem. Do zagrania z rodzicami w sam raz ;)