Dla kogo? Dla osób, które szukają stosunkowo szybkiej(u nas ok 1h) i ładnej gry dwu osobowej z asymetrycznymi stronami konfliktu i area Control(poniekąd). Nie dla osób, ktore nie lubią konfrontacji. Raczej też nie rekomenduje dla młodszych graczy. Zasady nie są trudne, ale sporo trzeba kombinować i traci się sporo w walkach. O co chodzi? W krainie ironwood żyją sobie dwie nacje. Jedna w górach, a druga w lesie. Niby nie wchodzą sobie w drogę, ale...no nie lubią się, bo jedni i drudzy lubią kryształki, a ich ilość jest w krainie ograniczona. Rozgrywka polega na zagraniu w trakcie każdej rundy 3 kart akcji(naprzemiennie). Celem frakcji "górników" jest zbudowanie w górach 3 kuźni, w której wyprodukują niepowstrzymaną armię. Natomiast "leśnicy" znaleźć muszą 3 totemy, które wyniesione w głąb lasu przyzwą ducha lasu, który zniszczy plemię z gór. Kto pierwszy zrealizuje swój cel ten wygrywa. Wrażenia: Mnie takie gry trochę stresują, bo nie lubię czuć oddechu przeciwnika na plecach. Niemniej nie znaczy to, że mam złe zdanie o tytule. Ironwood jest szybkie i mimo prostych zasad sporo tu kombinowania, chociaż nie pali nam mózgu. Po przeczytaniu instrukcji miałem wrażenie, że "leśne ludki" będą miały znacznie cięższa drogę do zwycięstwa. Natomiast póki co wypada odwrotnie - na chwilę obecną broń Boże nie twierdzę, że któraś frakcja jest przegięta. Zarówno plusem i minusem gry jest walka. Podoba mi się, że trzeba poświęcić jedna z kart żeby móc dodać swoim jednostkom atak i obronę, natomiast to trochę bez sensu, że ilość jednostek z wyjątkiem przewag nic nie daje. Wykonanie: Mi się bardzo podoba. Bardzo fajnie, że elementy frakcji żelaza są metalowe, a leśne drewniane. Do tego nie mogę się napatrzeć na niektóre ilustracje na kartach. Karty też dobrej jakości i płótnowane

W moim odczuciu rok 2025 był rokiem gier pojedynkowych (a przynajmniej w Polsce). Ja szczególnie czekałem na dwa tytuły: Kelp i Ironwood (obie gry charakteryzują się asymetrycznością rozgrywek). I w obu przypadkach się zawiodłem. Chociaż to ciekawe i przyjemne gry, w dodatku udowadniające, że w przypadku tytułów dwuosobowych łatwiej o powiew świeżości, to jednak poprzeczka oczekiwań powędrowała za wysoko. Trudno mi mówić o rozczarowaniu, ale raczej określiłbym to mieszanymi uczuciami, ale ad rem... Początkowo Ironwood może wydawać się skomplikowaną grą. Jednak po jednej rozgrywce człowiek zaczyna rozumieć mechanizmy, które za nią stoi, co nie zmienia faktu, że mnogość tekstu na kartach sprawia, że pierwsze rozgrywki do płynnych raczej nie będą należały. Jeśli chodzi o warstwę graficzną, to wszystko jest kwestią gustu; kolorystyka rzeczywiście jest klimatyczna, pomysł z użyciem znaczników drewnianych i metalowych w zależności od "strony konfliktu" całkiem niezły. Organizery dla graczy, porządna plansza, wszystko tutaj jest spójne i na wysokim poziomie. Jednak tego tekstu momentami jest za dużo. Konkludując, Ironwood to dobra gra, idealna na rozgrywki we dwoje dla tych, którzy lubią pojedynki (a nie po prostu gry dwuosobowe) i fajna odskocznia od "eurasków". Ale z drugiej strony to tylko _dobra_ gra.