Dominion (II edycja) to klasyk deck-buildingu – zaczynasz z żałośnie słabą talią miedziaków i posiadłości, a w trakcie gry dokupujesz coraz lepsze karty, które wchodzą do Twojej talii i wracają do Ciebie w kolejnych rundach. Każda partia korzysta z innego zestawu kart Królestwa, więc za każdym razem budujesz trochę inny „silniczek” i szukasz innej drogi do punktów.  W swojej turze zagrywasz karty akcji z ręki, potem wydajesz zagrane skarby na nowe karty, a na końcu dobierasz nową rękę – schemat tury jest prosty, więc po 1–2 rundach wszystko staje się bardzo intuicyjne. Zabawa polega na tym, by tak dobierać karty do talii, żeby jak najczęściej dobierać dobre kombosy, a jak najrzadziej oglądać „zapchajdziury”. Lubię Dominion za to, że uczy planowania talii bez przytłaczania zasadami – idealnie pokazuje, o co chodzi w deck-buildingu i daje masę regrywalności dzięki różnym zestawom kart. To świetny wybór dla osób, które chcą czegoś bardziej „planszowego” niż klasyczne karcianki, ale wciąż do ogarnięcia w rozsądnym czasie. Dla części graczy może być odrobinę zbyt abstrakcyjny i mało „fabularny”, zwłaszcza jeśli szukają opowieści, a nie czystej mechaniki.