Gra jest świetna! Pięknie wydana i gra się przez to naprawdę przyjemnie. Dodatkowym plusem jest to, że świetnie bawią się przy niej i bardziej zaawansowani i gracze ci mniej doświadczeni. Negatywna interakcja chyba przez te słodkie ilustracje nie jest aż tak dotkliwa XD Kolejnym plusem jest to, że wystarczy, że jedna osoba będzie znała zasady i wytłumaczenie jej innym graczom zajmuje dosłownie chwilkę. Nawet początkujący gracze szybko załapali zasady i czerpali przyjemność z rozgrywki. Dobrze się skaluje i przez to, że ilość kart zwierząt i eliksirów jest spora to jej regrywalność jest również w porządku. Bardzo polecam!

Największą siłą Boru jest to, że gra żyje przy stole. Wywołuje reakcje, komentarze, śmiech, czasem złość i poczucie niesprawiedliwości. To nie jest tytuł, w którym każdy spokojnie realizuje swój plan w ciszy — tu ciągle obserwuje się ruchy innych, liczy kości, przewiduje zagrania i próbuje wyprzedzić rywali. Dzięki temu każda partia ma własną historię i emocjonalny przebieg. Jednocześnie to właśnie ta intensywność może być dla niektórych wadą. Gra nie nagradza cierpliwego, długofalowego planowania w takim stopniu jak bardziej strategiczne gry. Losowość kości oraz duża interakcja sprawiają, że nawet dobrze zaplanowana strategia może zostać zburzona jednym ruchem przeciwnika. Dla jednych będzie to źródło ekscytacji i dynamiki, dla innych — powód frustracji i poczucia braku kontroli. Warto też podkreślić kontrast między klimatem a mechaniką. Uroczy, niemal bajkowy świat nie zawsze współgra z ostrą rywalizacją, jaką oferuje gra. Ten dysonans może być odbierany dwojako: jako ciekawy zabieg, który zaskakuje i przełamuje schematy, albo jako rozczarowanie dla osób oczekujących spokojnej, „leśnej” atmosfery. Bór świadomie igra z tym oczekiwaniem i nie każdemu przypadnie to do gustu. Ostatecznie Bór to gra, która najlepiej sprawdza się w odpowiednim towarzystwie — wśród graczy gotowych na bezpośrednią interakcję, drobne złośliwości i zmienność losu. Nie jest to tytuł do częstego, regularnego grania ani planszówkowy „pewniak”, ale raczej propozycja na emocjonujący wieczór, gdy ma się ochotę na coś dynamicznego i nieprzewidywalnego. Myśl, że w cenie do 100 zł lepszej gry nie ma.

Bór przenosi nas do lasu, w którym wszystkie pory roku wyskoczyły naraz, a zaklinacze próbują to ogarnąć miksturami i leśnymi stworami. Na stole wygląda obłędnie – grafiki naprawdę robią robotę i od razu budują klimat „dziwnego, zaczarowanego boru”.  W trakcie rozgrywki rzucasz swoimi kośćmi i w każdej turze jedną z nich dokładasz albo do wioski, żeby odpalić konkretną akcję, albo na karty boru, by zbierać składniki i walczyć o przewagę na polanach. Z tych składników warzysz eliksiry, które dają punkty i jednorazowe efekty, a oswajane stworzenia zapewniają stałe bonusy i drobne „przeszkadzajki” wobec innych graczy. Na koniec liczy się wszystko: eliksiry, stworzenia oraz kontrolowane bory.  Lubię w Borze to, że ma proste, kościane zasady, ale jednocześnie zmusza do kombinowania, gdzie najlepiej położyć kolejną kość i kiedy zużyć eliksir, żeby naprawdę zabolało przeciwników. Z drugiej strony to gra z wyraźną losowością i sporą dawką negatywnej interakcji – potrafi być złośliwa i trochę swingowa w zależności od wyników rzutów. Dla mnie to solidny tytuł „na raz na jakiś czas”, dobry dla osób lubiących połączenie area control i worker placementu na kościach, ale niekoniecznie pozycja, do której mam potrzebę wracać bardzo często.