Gra wygląda jakby miała 15 lat. Postęp w rysowaniu grafik autora się zatrzymał. Do niektórych to pewnie trafia ale jest tyle ładnych gier na rynku. Mechanicznie gra działa. Można tu wpadać na lepsze pomysły od konkurentów, wykorzystywać sytuację w zmieniających się na planszy rzemieślnikach oraz umiejscowieniu meeple graczy. Jednak to działa tylko w przypadku 4 graczy. W mniejszej ilości każdy swoją rzepkę skrobię i nikt nikomu nie przeszkadza. Mechanika kół obracanych jest najlepszym elementem gry który trzeba dobrze zrozumieć. Niestety gra się okropnie dłuży a rozgrywka jest nie satysfakcjonująca. Układamy sobie kolejne i kolejne budynki, pola lasy i stawy. Dostajemy po kilka punktów i dalej mielimy surowce. Brakuje mi tu progresu i sensu w tym kiedy i co buduję. Oprócz kilku budynków przy których faktycznie trzeba coś mieć żeby były efektywne. Gra jest bardzo powtarzalna, uczy schematów działań, nie kusi do ponownej gry.

Czarny Las to ekonomiczne euro Uwe Rosenberga osadzone w średniowiecznym Schwarzwaldzie, gdzie rozkręcasz własne dominium wokół hut szkła. Zaczynasz skromnie, ale z tury na turę dokładane budynki, lasy i pastwiska zamieniają Twoją posiadłość w całkiem solidne gospodarstwo.  Najciekawszym elementem są tu charakterystyczne koła zasobów – to na nich obracasz szkło, drewno i inne dobra, planując produkcję i przetwarzanie. Do tego dochodzi podróżowanie po okolicy, korzystanie z usług rzemieślników w różnych wioskach oraz dokładanie kolejnych kafelków krajobrazu i budynków, które odblokowują nowe akcje i sposoby punktowania. W efekcie dostajesz klasyczne „uwe-euro” o rozwijaniu własnego silniczka, ale bez męczącego karmienia czy kar za niewypełnione pola.  Lubię Czarny Las za to, że jest gęsty od decyzji, a jednocześnie trochę bardziej wybaczający niż inne gry autora – możesz skupić się na tym, co chcesz zbudować, zamiast co rundę martwić się o kary. To dobry wybór dla fanów Rosenberga i osób, które lubią spokojne, rozkręcające się euro z budowaniem własnego tableau. Może być jednak zbyt wymagający dla zupełnie początkujących graczy – tu już trzeba lubić planowanie i ikonografię.

Czarny Las to zdumiewająco eleganckie euro z oryginalną mechaniką zarządzania zasobami. Choć jest to reimplementacja wcześniejszego tytułu Uwe Rosenberga, w którym ten mechanizm został przedstawiony, to liczę, że tym razem dzięki ładniejszej szacie graficznej i zastosowaniu mechaniki worker placementu, Czarny Las zaskarbi sobie miłość graczy. Tytuł ten zaskoczył mnie oryginalnym podejściem do zarządzania zasobami, prostotą zasad, szybkim czasem rozgrywki i poczuciem dobrze spędzonych godzin. Jestem pod wrażeniem, jak takie niebanalne euro — płynie. Zasady Czarnego Lasu są krótkie, do wytłumaczenia w 20-30 minut. Brak niuansów i bardzo mało wątpliwości podczas gry. Rozgrywka trwa pół godziny na gracza i leci dynamicznie, bez większych przestojów, brak Analysis Paralysis. Po 1,5-2 godzinach mam uczucie dobrze spędzonego czasu spędzonego przy mięsistej grze! ~ Kasia