Gracze wcielają się w duchy Bitoku, które konkurują o tytuł Wielkiego Ducha lasu – gra trwa 4 rundy. Początkowo byłam pozytywnie nastawiona, plansza bardzo mi się spodobała, podczas gry widoczna była integracja licznych złożonych mechanik ale zarazem spójnych, estetyka i wykonanie zachwyca. Reguły są nieco skomplikowane, z początku trzeba się dobrze przygotować z zasad. Tryb solo nie każdemu przypasuje. Ogólnie jakoś mocno nie wywarła na mnie ta gra wrażenia, bym chciała do niej wrócić.

Do zakupu Bitoku przymierzałem się już od jakiegoś czasu, ale dzięki Poczcie Planszówkowej miałem okazję najpierw wypróbować ten tytuł. Gra przyciąga oko wykonaniem i grafikami inspirowany mitologią japońską sprawiają, że trudno oderwać od niej wzrok. Niestety, za tą wizualną magią kryje się dość ciężka, momentami przeładowana różnymi mechanikami gra, która nie każdemu może przypaść do gustu. Plansza go gry na pierwszy rzut oka wydaje się nieczytelna, lecz już po pierwszej rozgrywce wszystko staje się jasne. Tak samo z ikonografią pomimo jej natłoku większość symboli po pierwej partii staje się intuicyjne. Gra oferuje wiele ścieżek punktacji do wyboru, ale ich liczba potrafi przytłoczyć, szczególnie na początku. Rozgrywka trawa cztery lata z podziałem na cztery pory roku - wszystkie akcje wykonujemy w fazie lata, a pozostałe pory roku są zbędne, ponieważ służą tylko w zasadzie do porządkowania elementów gry. Podczas swojej tury gracz może zagrać kartę i wykonać akcję, która na niej widnieje, może umieścić odblokowaną kość w odpowiednim rejonie i aktywować go wykonując odpowiednie akcję i uruchamiając odpowiedni budynek (jest to uzależnione jest od siły kości). Gracz może również przeprawić kość przez rzekę, aby pozyskać karty lub wykonać inne specjalne akcje. Zasady gry opisałem tu bardzo, ale to bardzo ogólnikowo, ponieważ szczegółowy opis zająłby zdecydowanie za dużo miejsca i czasu - zainteresowanych odsyłam do instrukcji. Jeśli o instrukcji mowa, jest ona dla mnie napisana koszmarnie, wszystkie karty i znaczniki nazwali Japońskimi określeniami, aby dodać klimatu, jednak zabieg ten powoduje tylko zamieszanie. Dodatkowo w niektórych miejscach instrukcji brak jest rysunków co powodowało u mnie ciągłe wertowanie instrukcji i byłem zmuszony posiłkować się filmami instruktażowymi w internecie. Gra Bitoku ma bardzo ograniczoną kołderkę co może powodować frustrację oraz wymuszać styl gry na ten sprawdzony, który daje zwycięstwo. Interakcja między graczami jest raczej niska i polega na podebraniu sobie karty czy też żetonu. Wariant solo również jest dla mnie przekombinowany - gramy tu przeciwko wirtualnemu graczowi, który ma całą stronę w instrukcji nazwaną dumnie „pętlą aktywacji Tengu”. Dzięki tej pętli rozpatrujemy co zrobi nas przeciwnik, po wylosowaniu karty czytamy kolejne warunki, a jest ich trochę, aby znaleźć ten właściwy i móc w końcu przejść do swojej akcji (podczas rozgrywki czułem się jakbym czytał jakiś poradnik programowania). Pętla akcji wprowadza straszny downtime i zniechęca do gry solo. Bitoku nie jest złą grą, ale mam wrażenie, że ta gra bardziej cieszy oko niż zmysł zabawy planszówkowicza. Dobrze, ze miałem okazję przetestować grę, ponieważ nie mam zamiaru jej kupować. Porównując o wiele lepiej bawię się w grze o podobnej ciężkości jaką jest Bonfire, przy której się odprężam pomimo złożoności, natomiast Bitoku nie daj mi tej radości z grania. Ostatecznie grę oceniam na 6/10

Gra jest piękna ale trzeba przyznać że jej pstrokatość może zaburzyć rozgrywkę - ja zdecydowanie byłam zmęczona wściekłymi kolorami. Oprócz masy ikon, mamy też do zapamiętania masę nowych określeń, co też nie wpłynęło pozytywnie na moją pierwotną opinię o grze. Zamiast cieszyć się z gry, większość skupienia poświęciłam na ogarnięcie ikon + nazewnictwa + żeby nie wypaliło mi oczu od kolorów. Instrukcja też pozostawia wiele do życzenia. Niezależnie od tego, następne rozgrywki były już dużo przyjemniejsze, po ogarnięciu zasad i ikonografii, gra zdecydowanie sprawia sporo satysfakcji, opcji jest trochę, regrywalność spora, a i sposobów na zdobywanie punktów jest dużo więc można przyjmować różne strategie. Dobra, porządna gra ale poza topką. Przyjemnie będzie wrócić do niej raz na jakiś czas.

Zajmująca mnóstwo miejsca i przekozacko kolorowa, rozbudowana gra euro. Wcielamy się istoty, które zastąpią wielkiego ducha, który wymeldowuje się na emeryturę, pardon odchodzi na zasłużony odpoczynek. Gra jest przepełniona pompatyczną, epicką wręcz otoczką japońskich wierzeń i mitów. Przejawia się to zarówno w ilustracjach jak i nazewnictwie. Instrukcja w związku z tym również jest specyficzna. Jej pierwsze przeczytanie, może przywoływać więcej pytań jak odpowiedzi, zwłaszcza jeśli nie czyta jest jej naprawdę uważnie. Natomiast kiedy tylko zaczniemy grać, wszystko układa się w logiczną całość. Gra jest niemalże całkowicie pozbawiona losowości. Wszystko leży w naszych rękach (no chyba, że przeciwnik zablokuje nam pole, albo zabierze upatrzony żeton maści wszelakiej). W Bitoku punktujemy za niemalże WSZYSTKO. Tory po których przesuwamy nasze znaczniki, zasoby, pary żetonów, karty itd itd. Kolejna sprawa, gra ma zamkniętą ilość rund oraz ruchów graczy. Doskonale wiemy kiedy gra się skończy, nie będzie nagle niespodzianki, że czegoś nie zdążyliśmy zrobić, bo ktoś odpalił endgame. Wykonanie Bitoku jest obłędne. Takiej eksplozji kolorów na planszy, kartach oraz innych komponentach nie widzieliśmy w żadnej innej grze. Owszem początkowo to może przytłaczać, ale kiedy zagramy chociażby raz, to będziemy tylko czerpać radość i uśmiech z obcowania z tym tytułem. Bitoku polecamy dla zaawansowanych graczy, którzy potrafią "łączyć kropki" i nie jest to ich pierwsza eurogra. Wyjątkowy klimat i jeszcze lepsze wykonanie sprawią, że nie przejdziecie obok tej gry obojętnie.