Rozgrywkę zaczynamy z wachlarzem liści w ręce i chcemy się ich jak najszybciej pozbyć, dokładając karty do uszeregowanych już zestawów leżących na stole. Możemy zagrywać karty pojedynczo albo w grupach tej samej wartości, pod warunkiem, że ich liczba przebije którąś z grup leżących na skrajnych pozycjach. Jeśli nie mamy kart, które da się zrzucić, musimy zabrać jeden z liści i spasować, czekając na następną okazję. Liście są prostą karcianką z lekkim tematem i odrobiną negatywnej interakcji. Gra się przyjemnie, ale dość powtarzalnie. Owszem, czasami zdarzają się zaskakujące ruchy czy zwroty akcji, jednak większość partii jest raczej przewidywalna. I choć takie gry często sprawiają nam dużo przyjemności, tutaj brakuje odrobiny pikanterii w rozgrywce. Będziemy ją wyciągać przy różnych okazjach, dla urozmaicenia, ale raczej nie jako pierwszy wybór.

Myślę, że z serii tych wszystkich małych karcianek wydawanych przez Portal (Spicy, Kojot, Wredna Małpa) jest to gra najsensowniejsza, ale nadal nie mamy do czynienia z czymś nadzwyczajnym. Wykładamy karty według wielkości cyfry na karcie, możemy blokować przeciwników, wygrywa ten, kto pierwszy zejdzie z kart. Uważam, że gra jest za wysoko wyceniona, jak na talię kart z numerkami, i na to, co oferują zasady. Jednocześnie, z tych wcześniej wymienianych karcianek, dla mnie jedyna z nich jest grywalna, choć nie wiem, czy regrywalna.