Transgalactica

Czytając zasady gry, nie dowierzałem, że to może nie zadziałać – na papierze wszystko wyglądało co najmniej obiecująco. Ciekawa mechanika worker placementu, możliwość podążania za akcjami innych graczy, kosmiczny klimat i solidnie wyglądające komponenty. A potem w tę grę zagrałem i czar prysł bardzo szybko. Nie będę wymieniał bolączek wydawniczych, z jakimi mierzy się ten tytuł, ale to, co mnie najbardziej odepchnęło od tej grze, to chaos! Chaos na planszy naćkanej ikonami i meeplami. Chaos dotyczący tego, czyja jest teraz tura, bo brakuje systemu śledzenia, kto jest aktywnym graczem, a kto jedynie podąża. Chaos w umiejętnościach, które wydają się zupełnie niezbalansowane. Chaos wymuszający ciągłe zaglądanie do instrukcji i na forum BGG, żeby sprawdzić zasady. Do tego dochodzi chaos w balansie. Umiejętności frakcji sprawiają wrażenie, jakby powstały w dwóch różnych grach — jedne są absurdalnie silne, inne kompletnie nijakie. W połączeniu z dość długim czasem rozgrywki , zamiast satysfakcji pojawia się znużenie. Robisz ciągle to samo. Ja naprawdę chciałem, żeby ta gra była dobra. Z tego chaosu niestety nie zrodzi się nic fantastycznego, a jedynie frustracja i smutek z powodu zmarnowanego potencjału. ~ Bartek