Leciwy już tytuł, który chyba podzielił kolekcjonerów: - z sympatii trzymasz, albo już go nie masz. Shogun to taki już klasyk ze stajnie QG, który już zestarzał się na tyle, że odstaje od nowych gier wydawanych obecnie. Grafiki, choć klimatyczne i kojarzące się z ekranizacją filmu o tym samym tytule, trochę już trącą myszką. Wielkie, nieukładne pudło jak na czasy wydania, nie sprawia już takiego przytłaczającego gdy leży na półce wraz z innymi molochami, ale jest dość przyzwoicie wypełnione. Wykonanie dobre, wizualnie poprawić można tokeny i meple wydrukowanym zastępstwem jak kto woli - wygląd, rzecz gustu. Sama gra nie ma nic absolutnie nowoczesnego w sobie i jest to ten typ gier, które faworyzuję ze względu na czas który spędziło się nad stołem przy nim. Jest tu dużo rzeczy, które można by było zminiaturyzować, albo choćby pomniejszyć, wieża, jest po wielu partiach posklejana, ale stoi. Zawsze podziwiałem jak grube są tekturowe elementy - jak na tamte czasy solidne i nadal w dobrym stanie. Rozgrywka daje satysfakcję i choć po wielokroć wysypywane pierdoły z wieży nie zawsze muszą być życzliwe, to jednak idzie odnaleźć swoją strategię i wygrać. Gra jest długa, ale bardzo "miodna". Wycisnąć z niej można wiele, pomimo czasu jaki upłynął, nadal jest to świetna gra (choć designerzy robią lepsze i bardziej dopracowane). QG wydawał całe serie swego czasu, jak na złość Wallenstein nie do końca jakoś mi pyknął, ale Shogun wydaje się znacznie płynniejszy w poszczególnych fazach. Co mnie ogólnie boli to fakt, że na 2 osoby się nie pogra, rozumiem ogólny zamysł i dlaczego, ale właśnie tu nowocześniejsze gry mają przewagę - choćby wprowadzanie NPCowych klanów daje szansę na dwuosobówkę czy może kampanię nawet. To jest mały minus, bo gra na właśnie 3 osoby to gratka - polecę i wyjmę zawsze :)