Zagrane trochę z przypadku – szybka partia w oczekiwaniu na resztę ekipy i właściwą grę w Koronę Starego Króla. Bez hype’u, bez oczekiwań, bo wcześniej o tym tytule nawet nie słyszałem. I niestety… dokładnie tak wypadł: poprawny, ale zupełnie bez wyrazu średniak. Rozgrywka trwa jakieś 15–20 minut i opiera się na dość prostym schemacie: zbieramy sety kart i zagrywamy je na odpowiednie pola planszy, przejmując inne karty dzięki sieci zależności zaznaczonych strzałkami. W swojej turze zagrywamy karty i dobieramy do limitu — klasyka. Gra kończy się, gdy wyczerpią się karty albo po trzecim zagraniu zestawu kart statków. Potem liczymy punkty ze zdobytych kart i… tyle. Kto ma więcej, ten wygrywa. Problem w tym, że brakuje tu realnych decyzji. Dużo zależy od losowego doboru kart, a nasze ruchy często sprowadzają się do grania „tego, co akurat mamy na ręce”. Brak momentów satysfakcji, brak napięcia, brak poczucia, że sprytna decyzja faktycznie coś zmieniła. Gra się sama, a my jesteśmy raczej pasażerami niż strategami. Czy da się w to zagrać? Oczywiście. Czy jest sens, gdy naprawdę nie ma absolutnie nic innego pod ręką? Być może. Ale nawet wśród małych, krótkich gier bez problemu znajdziemy tytuły ciekawsze, bardziej angażujące i dające większą frajdę. Nie boli, ale też niczego nie urywa. 5/10