"Ostoja" to bardzo ciekawy i wizualnie przyjemny dla oka abstrakt. Wśród graczy uchodzi za tzw. "Kaskadia killera" i coś w tym jest. Zdecydowanie odwzorowując drewnianymi klockami układy z kart musimy się bardziej nagimnastykować, a na dodatek nie możemy wszyscy korzystać z tych samych układów, bowiem każdy gracz dobiera dla siebie w trakcie gry takie karty, jakie mam nadzieje będzie mu łatwo ułożyć i solidnie zapunktować. Dodatkowo do tego dochodzą punkty z kart duchów (o ile gracie z nimi) i za rodzaje wybudowanych przez nas terenów. Zdecydowanie Ostoja jest pod tym względem bardziej wymagająca niż Kaskadia, gdzie dodatkowo nie ogranicza nas planszetka, która "nie wybacza" nieprzemyślanych ruchów. Z tego względu "Ostoja" może nie być odpowiednia dla młodszych dzieci, które mogą się irytować i nie do końca jeszcze sobie dobrze radzić w przestrzenną wyobraźnią i nie jako rozplanowanie tego co chcemy ułożyć na planszetce by się nie blokować. Trochę brakuje mi przy rozgrywce na 2 osoby możliwości resetu planszy, z której dobieramy klocki w podobny sposób jak w "Azulu", bowiem zdarza się, że wychodzą klocki, które nijak nam nie pasują do tego co mamy na kartach. Pod tym względem gra na 3-4 osoby jest zdecydowanie bardziej płynna. Grę polecam do rodzinnego grania i dla fanów łamigłówek matematycznych ;) W bibliotekach i świetlicach szkolnych też się sprawdzi o ile nie boicie się pogubienia drobnych elementów (tak tych mini kosteczek, które są istotne dla gry).