Może zaczynając od strony estetyczniej, gra nie wygląda efektownie. Brat projektanta, który już ilustrował jedną z jego poprzednich gier "Najeźdźcy ze Scytii", tym razem poszedł tym samym tropem graficznym. Jakkolwiek w obydwu tych grach rozumiem zabieg maksymalnego uproszczenia ilustracji dla zachowania czytelności, to jednak tęskno mi do The Micko. Mechaniczne wszystko się spina i zazębia. Pierwsza rozgrywka to chaos i bieganie wzrokiem po obydwu kartkach zadrukowanych drobnymi ikonami akcji i szukanie, szukanie, szukanie. Gdzie mogę zamienić to na tamto i skąd potem wziąć jeszcze to. I tak przez całą grę. Mam nadzieję , że z czasem będzie łatwiej, bo póki co mam poczuciem nagromadzenia, skomplikowania i upchania zbyt wielu rzeczy na nieco za małej powierzchni. Edit: Jest o wiele lepiej :) Jedna z najlepszych wykreślanek w kolekcji.

Moja pierwsza wykreślanka. Jako solo-euro, gracz i programista, jak najbardziej doceniam tytuł. Szybko udało mi się odkryć zależności i wzór którym się prowadzi gra, a ilość ikonek w ciągu 1h stała się bardzo jasna i zrozumiała. Rozgrywka potrafi trwać około 1h lecz jest płynna bo ciągle coś kreślimy, tracimy i zyskujemy. Losowość związana z rajdami jest, ale nie wydaje się aż tak kłopotliwa jak co niektórzy wspominali, da się ją mitygować lub inaczej podejść do faktu obrony. Można popaść w samozachwyt nad "rozbrojeniem gry" i umiejętnego jej rozpracowywania, na co gra (zależnie od tęgości głowy) może być podatna. Ale gdy się już wczujemy i zrozumiemy jak wszystko działa to pozostanie nam wyścig optymalizacyjny na punkty gdzie ciągle przeszkadzają nam najeźdźcy. Mimo wszystko, to dobra dla dla solo gracza który zechce sobie pokreślić na kartce. Niska stołożerność, szybki setup, po prostu siadasz i grasz. Liczę na to, ze duchowy następca jakim jest "The Anarchy" podkręci śrubę jeszcze bardziej :)

Fantastyczna 1-osobowa gra. Rozgrywka zajmuje mi z reguły 60 minut, przy czym jest dość dużo możdżenia. Jest to też najciekawsza wykreślanka w jaką grałam do tej pory. Podczas pierwszej rozgrywki panuje mała dezorientacja czym się zająć, jest dużo symboli i obszarów, jednak po pierwszej rozgrywce jest to już jasne. Nie znudziła mi się po kilkunastu rozgrywkach, czas na kampanię solo :) Rzadko gram solo, ale na Mur Hadriana zawsze mam ochotę. Bardzo polecam.