Monopoly to jedna z najbardziej rozpoznawalnych gier świata, w której kupujesz ulice, stawiasz domy i próbujesz doprowadzić resztę graczy do bankructwa. Zasady zna prawie każdy, a emocje – pozytywne i negatywne – pojawiają się błyskawicznie. Rozgrywka polega na rzucaniu kostkami, poruszaniu się po planszy, handlowaniu nieruchomościami i negocjacjach przy stole. Dużo zależy od szczęścia w rzutach i pierwszych zakupów, a partie potrafią ciągnąć się naprawdę długo, zwłaszcza jeśli nikt nie chce odpuścić. Lubię Monopoly głównie jako „kulturowy fenomen”, który wszyscy kojarzą i który potrafi rozkręcić rozmowy. Jako gra bywa jednak bezlitosna i frustrująca – szczególnie dla osób, które szybko odpadają i potem długo tylko obserwują. To raczej tytuł do grania z dystansem i świadomością, że nie każdemu da frajdę.

Są gry, które mają się do preferencji graczy euro jak... papierowe banknoty do Unii Europejskiej. :D Monopoly jest prostym, a zarazem przyjemnym tytułem, w którym każdy rzut kością od początku do niemal samego końca trzyma w emocjach, pozwalając poczuć się jak magnat z początku XX wieku, gdy rozbudowujemy swoje kapitalistyczne imperium i szastać grubymi banknotami, skupując najlepsze nieruchomości z najlepszych ulic europejskich miast, by za chwilę je stracić, a następnie dostać jeszcze więcej. :) Przy tym pozwala łatwo rozszerzać grę o własne zasady. Brutalny świat kapitalizmu w prostej formie z dużą ilością emocji, genialne w prostocie, gdy próbujemy przeciwdziałać losowości, szacując i skupując całe linie nieruchomści na ile to możliwe. Przy tym kolorowa plansza i banknoty same robią już robotę. :)