A zapowiadało się tak dobrze... Czy gry z budową talii mogą wnieść jeszcze coś świeżego? Być może. Być może Mistborn nawet to robi, ale w sposób, który czyni z potencjalnie szybkiej karcianki rozgrywkę nudną jak flaki z olejem. Motyw możliwości opłacania zagrywanej karty na różne sposoby - sam w sobie ciekawy - ale niedopracowany. Podejrzewam, że mechanizm rozjarzania praktycznie marginalnie będzie pojawiał się w Waszych rozgrywkach. Za to tworzone różne metody kombinacji - zagrywania, płacenia za zagranie kart, a także różne drogi do zwycięstwa stwarzają na tyle złożoną kombinację, że gdy przeciwnik zaczyna analizować możliwości może trwać to stanowczo zbyt długo. W ostatnim czasie dobrym deckbuildingiem (choć nie bardzo dobrym) była Bohema (fakt - koncepcyjnie troszkę odgrzewany koncept - vide Zamiast Nas), ale ta gra przebiegała płynnie (duża zasługa zrównoleglenia tur, którego w Mistborn nie ma). Raczej nie. Choć potencjał był.

Miałem duże nadzieje do tej gry. Po pierwsze pomysł na mechanikę z odpalaniem metali jest na prawdę super pomysłem. Całe to kombinowanie z nimi jest bardzo przyjemne. Ich spalanie i przepalanie, używanie fiolek jest serio mega. Ale tu pojawia się największy problem tego deckbuildera a mianowicie tylko jeden sensowny warunek zwycięstwa jakim są misje. Ten drugi na zabijanie jest bardzo ciężki do zrobienia, więc całość skupia sie na tym to ma więcej monet i wpinania się po drabinie misji, także w zasadzie zabijanie graczy, a tym samym leczenie nie ma sensu. Szkoda, że tak to zostało rozwiązane, bo gra miała na prawdę super potencjał. No i to co zawsze na minus to losowość rynku. Zdecydowanie bardziej siada mi predefiniowany rynek gdzie wszystkie karty są dostępne zawsze do kupienia jak Aeons End czy Dominion. Bo tak to jest troche random deck builder i to mi bardzo nie pasuje.