Mocny zawód z cyklu: "ale to już było...". Jeżeli ktoś grał w Mandaloriana, jest tu w domu. Plansza w księdze z mapami, żetony wrogów, przez które się trzeba przedrzeć, by dojść do punktu A, ewentualnie coś tam przenieść z punktu B. Nudne, powtarzalne, postaci tak mocno asymetryczne, że designer nakazuje wręcz sposób grania, powiem szczerze, że chciałem wstać od stołu po pierwszym scenariuszu. Strasznie długa instrukcja w tak prostej grze. Nie widzę w tym produkcie nic oprócz dojenia IP.

Zaimki they/them na planszetce bohatera. Woke culture - wara od gier planszowych. Na szczęście część wydawnictw poszła po rozum do głowy i je odrzuciła, a świat w 2025 powoli wraca do normalności. Ciekawe, że środowiska deklarujące się jako najbardziej tolerancyjne, mają najmniejszą tolerancję dla osób, które nie używają ich słownika. Nie lubię zaimków i mam do tego prawo – nazywa się to wolnością przekonań. Oceniam grę pod kątem mechaniki, jakości komponentów, grafik, a także zbędnych dodatków, w tym wypadku zaimków. Ono/ich z komentarzy powyżej dających maksymalną ocenę tej grze, i nazywających mnie dziwnym antyzaimkowcem, pozdrawiam cieplutko i życzę miłego dnia.