Kryminalne zagadki: Krwawe róże

Większość gier detektywistycznych, także z tej serii, jest dość wymagająca. Tą wyróżnia fakt, że prawie nie ma tekstu, tzn. ma bardziej graficzny (rysunkowy) charakter. Nie tylko czytamy o śladach (zwykle 1 krótkie zdanie, rzadziej 2-3), ale także dedukujemy na podstawie samych rysunków. Gra posiada ciekawą mechanikę doboru informacji: część kart z informacją musimy odrzucić na podstawie ich tytułów, nie zapoznając się z ich treścią - po to, by uzyskać dostęp do innych kart z informacjami, które ocenimy jako bardziej obiecujące. Jeśli ktoś oczekuje bardzo poważnej sprawy rodem z Detektywa, to nie jest ta pozycja. Sprawdza się doskonale, kiedy jest się zmęczonym lub nie chce się sięgać po nic ciężkiego, nie chce się zabrać za nic do czytania, ani być wciągniętym w kolejny serial - wtedy można sięgnąć po Krwawe róże, z lajtową mechaniką dobierania kolejnych kart i decydowania o ich odrzuceniu, oglądania obrazków i niezbyt ciężkkiego dedukowania na ich podstawie. Temat może być trochę zbyt klasyczny, żeby nie powiedzieć nudny (morderstwo w tradycyjnej angielskiej posiadłości hrabiego), ale jeśli się podjedzie do tej pozycji tak jak napisałem, jako lajtowa odskocznia, to właściwie trudno szukać konkurencji. Z takim nastawieniem j.w. polecam, raczej dla jednego gracza (choć można grać w kilka osób), na raz lub dwa posiedzenia, zależnie od chęci i czasu. Jeśli natomiast ktoś szuka detektywistycznego śledztwa rodem z Detektywa, to nie ta pozycja.