Pierwszy szczur w kosmosie to gra, którą miałem okazję ograć przedpremierowo na festiwalu Twoja Tura w Lesznie. I powiem szczerze, totalnie mnie zaskoczyła. Na pierwszy rzut oka wygląda lekko i trochę „dla dzieci”, ale bardzo szybko okazuje się, że jest tu całkiem sporo kombinowania. To nie jest ciężkie euro, ale zdecydowanie trzeba myśleć i planować swoje ruchy. Największy plus? Różne drogi do zwycięstwa, i to takie, które faktycznie działają, a nie tylko istnieją „na papierze”. Możesz iść np. w: - rakietę zbierasz zasoby, dokładasz części i ścigasz się, żeby jak najszybciej polecieć na Księżyc i punktować kolejne szczury - ser zbierasz go jak najwięcej i inwestujesz w stały dopływ punktów - rozwój ekonomii odblokowujesz ulepszenia, które dają Ci więcej zasobów i lepsze akcje - sprytne kombinacje, trochę tu, trochę tam, reagowanie na sytuację na planszy - żarówki i wyścig na szczyt szybkie tempo i presja, żeby być pierwszym - ogryzki w norce spokojniejsze, ale stabilne punktowanie I co najważniejsze, to wszystko można mieszać. Często najlepsze wyniki daje elastyczność i wykorzystywanie okazji, a nie trzymanie się jednej ścieżki na siłę. Jeśli chodzi o akcje, to gra opiera się głównie na poruszaniu szczurów (jednego szczura do pięciu pól, więcej niż jednego do trzech pól) i korzystaniu z dostępnych pól: zbieranie zasobów (puszki, jedzenie, baterie itd.) odblokowywanie ulepszeń (które naprawdę robią różnicę) zdobywanie sera zdobywanie zajmowanie kluczowych miejsc zanim zrobią to inni Niby wszystko jest proste, ale timing ma tu ogromne znaczenie. Czasem warto poczekać turę, żeby zrobić coś bardziej opłacalnego, a czasem trzeba działać natychmiast, bo ktoś zaraz sprzątnie najlepszą opcję sprzed nosa. Gra daje też bardzo fajne poczucie rozwoju, na początku robisz małe ruchy, ale z czasem wszystko zaczyna się „spinać” i nagle Twój plan zaczyna działać. To jest mega satysfakcjonujące. Ciekawym elementem jest też zakończenie gry, kończy się ona w momencie, gdy jeden z graczy umieści wszystkie swoje kostki na punktowanych polach. Wprowadza to taki lekki element psychologiczny: czy to już koniec, czy ktoś jeszcze zdąży coś ugrać? Bardzo podobał mi się też balans między kupowaniem ulepszeń, a „kradzieżą” ich sprzed nosa innych graczy. Z jednej strony płacenie jest bezpieczne, rozwijasz się stabilnie i bez ryzyka. Z drugiej strony szybkie zajęcie pola daje ogromną satysfakcję, ale oznacza cofnięcie szczura na start i konieczność ponownego wchodzenia na szczyt. I właśnie ten wybór robi robotę: grasz bezpiecznie, rozwijasz się równo, ale możesz zostać w tyle grasz agresywnie, możesz dużo zyskać, ale dużo stracić Miałem kilka sytuacji typu: „jeszcze jedna tura i kupuję” i nagle ktoś mi to zabiera. Plan się sypie 😅 Albo odwrotnie, ryzykujesz, bierzesz coś szybciej i okazuje się, że to był idealny moment. Plansza też jest fajnie pomyślana, jedna strona jest stała, a druga modułowa, gdzie gracze sami układają pola. Daje to dużą regrywalność, ale niestety trochę wydłuży setup. Minusy? Dla mnie gra z czasem może stracić na świeżości, zaczniesz widzieć schematy i zabraknie głębi na dłuższą metę. No i interakcja jest raczej pośrednia, bardziej podbieranie miejsc niż bezpośrednie „ciosy”. Dodatkowo mam wrażenie, że pierwszy gracz potrafi mieć zauważalną przewagę, łatwiej zgarnąć kluczowe pola i ustawić tempo gry, a większa ilość sera dla kolejnych graczy nie zawsze to w pełni rekompensuje. Pierwszy szczur w kosmosie to bardzo przyjemna, sprytna gra, która łączy lekkość z sensowną strategią. Największą siłą jest różnorodność dróg do zwycięstwa i ciągłe decyzje: czy grać bezpiecznie, czy ryzykować i wyprzedzać innych. To idealny tytuł na luźniejsze granie, taki, który daje satysfakcję z planowania, ale nie męczy mózgu. 7/10