Zdecydowanie ciekawy tytuł. Ładnie wydany, z organizatorem (insertem) w pudełku. Echa czasu to gra karciana, ale bez mechaniki budowania talii (deckbuilding) czy zbierania lew (trick-taking). To gra, która może w pewnym sensie kojarzyć się mechanicznie z Siege Storm. Choć nie jest pojedynkiem. Za zagranie kart płacimy kartami a te przesuwają się w kolejnych rundach. Trudno więc jej koncepcje nazywać przełomową. Niemniej jest ciekawym i wciągającym tytułem. Może nie tyle nietypowym, co niezbyt powszechnym. Warto zagrać!

Echa czasu to strategiczna gra karciana, w której budujesz własną drużynę stworzeń i artefaktów, ale najciekawsze jest to, że karty nie działają od razu. Po zagraniu trafiają na oś czasu i dopiero po kilku turach wchodzą do gry, więc trzeba planować nie tylko co zagrać, ale też kiedy dany efekt będzie naprawdę potrzebny.  Rozgrywka opiera się na tworzeniu synergii między kartami oraz kontrolowaniu rytmu partii poprzez przesuwające się płytki czasu. Ważne są też źródła mocy, o które gracze rywalizują i których trzeba bronić przed przeciwnikami. To nie jest karcianka o szybkim reagowaniu z ręki, tylko raczej o przewidywaniu kilku ruchów naprzód i składaniu własnego silniczka tak, żeby odpalił w odpowiednim momencie.  Lubię Echa czasu za to, że mają bardzo fajny pomysł z osią czasu — zagranie karty jest tu dopiero początkiem, a nie końcem decyzji. Dzięki temu gra daje poczucie planowania i satysfakcję, kiedy wcześniej przygotowany układ kart w końcu zaczyna działać tak, jak sobie założyłaś.  Dla kogo? Dla osób, które lubią karcianki bardziej strategiczne niż reaktywne, budowanie combo i planowanie z wyprzedzeniem. To dobry wybór dla graczy, którzy cenią synergie i lubią „rozkręcające się” systemy, ale dla zupełnie początkujących może być trochę bardziej wymagająca przez zależności między kartami i myślenie na kilka tur do przodu.