Drużyna do zadań specjalnych

Początkowo gra wydaje się trywialna - ale taka nie jest. Tryb solo jest wymagający i sprawia satysfakcję. Druzyna do zadań specjalnych to gra pomiędzy Jakubem Wędrowyczem, a Kinfire Delve. Jest zdecydowanie lepsza od tej pierwszej, ale jednak czegoś brakuje w stosunku do Kinfire. Obsługa samej gry może być dla niektórych osób męcząca w stosunku do podejmowanych działań, podejmujemy decyzje gdzie zagrać kartę a później przez 1-3 minuty skupiamy się na samej obsłudze gry, więc właściwie co turę skupiamy się tylko na jednej akcji którą jest zagranie karty. Osobiście przeszkadza mi również sama plansza, rozumiem jej cel, ale grając solo zawsze mam 2 karty do góry nogami ( obrócić ich się nie da, bo zmienia się orientacja cech prawo/lewo). Tor postępu na sześciany, który w teorii powinien być na plus z racji że jest dwuwarstwowy - przy solo rozgrywce doprowdzał mnie do szału, kostki wchodzą w orientacji 45 stopni i przy każdym przesunięciu człowiek traci dosłownie 2-3 sekundy więcej na tę czynność, gdyż o wiele trudniej trafić pod takim kątem (wolałbym już śliską powierzchnię żeby móc przesuwać znacznik niż tracić dodatkowe pare sekund na czynnośc którą wykonujemy dziesiątki razy w trakcie gry). Być może to nie jest gra przeznaczona dla graczy solo i rzeczy o których wspomniałem tylko w takim trybie są problemem - kooperacji nie miałem szansy zagrać.