Catan to klasyk o zasiedlaniu wyspy i handlu surowcami – trochę jak rozgrywka w „kto szybciej rozwinie swoją małą cywilizację”, tylko w wersji z kostkami i heksami. Co rundę wyspa produkuje drewno, cegłę, zboże, owce i rudę, a z tych zasobów budujesz drogi, osady i miasta.  Na początku tury rzucasz dwiema kostkami, sprawdzasz, które pola wydają surowce, a potem zaczyna się część negocjacyjno-budowlana: wymieniasz się z innymi, handlujesz z bankiem, kupujesz karty rozwoju i próbujesz rozbudować swoją sieć jak najkorzystniej. Kluczem jest dobre ustawienie pierwszych osad oraz umiejętność handlowania tak, by wszyscy myśleli, że to dla nich też dobry interes.  Lubię Catan za to, że w prosty sposób uczy kombinowania z zasobami i negocjacji przy stole – wyraźnie czuć tu wyścig do 10 punktów i moment, gdy napięcie rośnie z każdą turą. To dobra gra dla osób, które chcą czegoś bardziej rozbudowanego niż klasyczne gry familijne, ale wciąż w przystępnej formie. Trzeba jednak lubić sporą losowość z rzutów kostką oraz to, że inni gracze mogą zawzięcie blokować Twoje plany.

Fajna gra, zwłaszcza dla 4 osób. Rywalizacja, trochę losowości, niektórzy powiedzieliby nawet, że dużo. Zbieramy surowce, budujemy szlaki, miasta i porty, handlujemy, trochę się licytujemy, zawieramy poufne sojusze i zdradzamy w najmniej spodziewanym momencie byle tylko zdobyć wiec j punktów zwycięstwa. Taktyka jest ważna. Jeśli znamy taktykę przeciwnika, podrzucamy mu kłody pod nogi i wspieramy innego przeciwnika. Jeżeli zbierze się ekipa z dystansem do siebie samych zabawa jest super. Ale to przecież warunek dobrej zabawy z każdą planszówka.