Bomb Busters to gra, która od razu przyciąga uwagę ciekawym pomysłem. Wcielamy się w ekipę saperów, której zadaniem jest rozbrojenie bomby poprzez odpowiednie przecinanie kabli. Problem w tym, że każdy z graczy widzi tylko część informacji, a resztę musimy wywnioskować na podstawie podpowiedzi i obserwacji ruchów innych osób. Cała zabawa opiera się na dedukcji, zapamiętywaniu układu przewodów i ostrożnym podejmowaniu decyzji, bo jeden zły ruch może szybko zakończyć misję.

Mechanicznie jest to bardzo dobrze przemyślana kooperacja. Podoba mi się, że gra nie polega tylko na wspólnym rozwiązywaniu zagadki, ale wymaga też komunikacji i zaufania do pozostałych graczy. Kolejne scenariusze wprowadzają nowe elementy i stopniowo zwiększają poziom trudności, dzięki czemu nie mamy poczucia grania ciągle w tę samą łamigłówkę. W najlepszych momentach napięcie naprawdę działa, kiedy kilka osób zastanawia się, czy przeciąć konkretny kabel, a wszyscy wiedzą, że błąd może oznaczać porażkę, można poczuć emocje zbliżone do rozbrajania bomby.

Niestety, mimo wielu zalet, Bomb Busters nie do końca mnie porwało. Nie jestem wielkim fanem tego typu gier kooperacyjnych i tutaj również nie dostałem tego efektu „jeszcze jednej partii”. Sporo sytuacji jest dla mnie zbyt oczywistych, po analizie informacji często pozostaje wykonanie ruchu, który wydaje się bardziej formalnością niż prawdziwym wyzwaniem. Przez to napięcie, które gra potrafi zbudować, momentami szybko znika.

Doceniam pomysł, wykonanie i sposób, w jaki gra rozwija swoje mechaniki wraz z kolejnymi misjami. To zdecydowanie dobra gra, która ma swoje grono odbiorców i rozumiem, dlaczego wielu osobom przypadła do gustu. Po prostu u mnie zabrakło większych emocji i chęci do powrotu.

Solidne 6/10 dobra kooperacja, ale nie taka, która zostanie dłużej w mojej pamięci. 

O grze Bomb Busters śmiem twierdzić, że powiedziane jest już wszystko. Sam cały czas o niej mówię i będe mówił i pokazywał ją komu mogę, a zaraz wytłumacze dlaczego :) Bomb Busters szturmem zdobylo stoły na całym świecie. Do całego hype'u dołozyły się nie tylko super opinie, ale też nagroda Spiel des Jahres, która wg. mnie w tym roku w 100% jest trafiona. Ta niepozorna gra, z antropomorficznymi zwierzakami na okładce, w strojach rodem z Ghost Busters i La Casa de Papel, to czyste emocje i zabawa. Bomb Busters to kooperacyjny dedukcyjniak, w którym jako drużyna będziemy naprzemiennie ciać kabelki u siebie i u innych. To co dodaje jej smaczku to kilka istotnych rzeczy: - mamy 3 typy kabli - klasyczny, które mamy ciąc, żółte, bardziej ryzykowne, ale też musimy je przeciać i czerwone - to te złe, tych nie tniemy! - gra podzielona jest na scenariusze - pierwszy z nich to 8 kart misji, które doprowadzają nas do włączenia w szeregi Bomb Busters i wprowadzają nas w rozgrywkę i jej elementy - zabawa zaczyna się w pudełeczkach, które niczym w Dorfromantiku, zawierają tajemnicze elementy urozmaicające, dodające do gry nowe rzeczy i mase funu! Ta gra to zabawa i emocje w najczystszej postaci. Komponentowo jest super, wszystko jakościowo gra, a rozgrywka to naprawde niesamowite doświadczenie. Jak dołożymy do tego misje z nagraniami, czy masę przeszkód, to robi sie nam mega gamerska gra, z dedukcją w tle :) B O M B O W A G R A

"Bomb Busters" to ciekawa gra kooperacyjna. Wspólne działanie mające na celu rozbrojenie bomby i uniknięcie pomyłek, zwłaszcza podczas zaawansowanych misji, gdy pojawiają się różne utrudnienia może kosztować nas trochę nerwów. Z drugiej strony jest to gra szybka do wytłumaczenia, rozłożenia i zagrania nawet w pełnym gronie 5 osób. Dlatego idealnie sprawdzi się jako wprowadzenie do nowoczesnych gier planszowych, czy gier kooperacyjnych. Co do zawartości pudełka to moim zdaniem misji szkoleniowych jest za dużo. 3-4 misje by wystarczyły w zupełności. Same 66 misji bywa różnych. Jedne są większym wyzwaniem i są ciekawsze, dlatego po przejściu całej gry na pewno nie do wszystkich będziecie w przyszłości wracać, bowiem niektóre z nich nie mają w sobie nic ciekawego tylko są lekko zmienioną wariacją innych misji. Dodatkowo rozgrywka na 2 osoby jest banalna i bardzo rzadko nie udaje się nam wygrać. Dlatego moim zdaniem ta gra powinna być grana od 3 osób bo dopiero wtedy pokazuje cały swój sprytny mechanizm i czuć w niej to ryzyko w przeciąganiu kabli, a każda pomoc w postaci narzędzi i wskazówek bywa niezbędna. W grze na 2 osoby zdarzały się partie, gdzie w ogóle nie mieliśmy potrzeby korzystać z narzędzi, czy naszych pomocników. Samo wykonanie i strona graficzna gry jest naprawdę świetna. Jedynie podstawki pod kafelki kabli mogłyby być drewniane, a nie plastikowe. My dodatkowo do gry używamy pałeczek do ryżu by wskazywać kable na podstawkach współgraczy, aby palcem nie trącić czegoś i nie ujawnić tak istotnych danych o kablach. Ten prosty paten bardzo pomaga w rozgrywce :) Samą grę polecam do rodzinnego grania, ale doradzam by sobie ją dawkować, bo w innym przypadku może szybko się nam przejeść mimo przyzwoitej regrywalności.