Bloodborne to bardzo satysfakcjonująca, ale potwornie trudna gra. Trudność polega na tym, że biją nas jak dziecko. Nie wiem czy jest wykonalne przejść dana misje za pierwszym razem. Na pewno trzeba mieć na nią dużo czasu i cierpliwości - granie trzy razy tej samej misji zajmuje czas. Jednak jeśli grywalny w planszówki w weekend wieczorami, raczej odradzam ten tytuł - progres kampanii będzie bardzo powolny.

Zagrałem w Bloodborne: Gra planszowa, na którą czekałem kilka lat. Dla klimatu obejrzałem nawet fragmenty gry komputerowej i muszę powiedzieć jedno - klimat został przeniesiony bardzo dobrze. Mroczne ulice, tropiciele, potwory - to wszystko na stole wygląda świetnie. Ja jestem fanem plastiku, więc figurki zrobiły na mnie bardzo dobre wrażenie. Są solidne, szczegółowe i budują klimat. Potworów nie ma może ogromnej różnorodności, ale dwustronne karty trochę to rekompensują. Co mi się podobało 1. Klimat i prezentacja Gra na stole wygląda fenomenalnie. Ciemne uliczki, przeciwnicy, napięcie - czuć ten świat. 2. System kart zamiast kości Zarządzanie ręką tropiciela jako forma ruchu i ataku bardzo mi siadło. Jest trochę losowości, ale można nią manipulować: dobierać, odrzucać, planować. Dla mnie to lepsze niż turlanie kostek. 3. Wspólny system walki Potwory i tropiciele działają na podobnych zasadach, więc nie ma miliona wyjątków do zapamiętania. Gra dzięki temu płynie. 4. Scenariusze na kartach Podobało mi się, że zamiast wielkiej księgi mamy karty prowadzące scenariusz. To było dla mnie świeże doświadczenie. 5. Możliwość szybkiego spotkania bossa Już w pierwszych scenariuszach można trafić na głównego przeciwnika. To fajne, bo w wielu grach trzeba „wyczyścić wszystko”, zanim coś dużego się wydarzy. Co mi zgrzytało 1. Zarządzanie scenariuszem bywa przytłaczające Gdy na stole leży kilka kart zadań, łatwo coś przysłonić albo zapomnieć. Brakuje mi jakiejś planszetki, miejsca do zaznaczania postępu - momentami robi się bałagan. 2. Mała różnorodność potworów Jest ich raczej niewiele, przez co pojawia się pewna przewidywalność. 3. Rozwój postaci Po kilku scenariuszach miałem wrażenie, że ręka tropiciela jest już „dopchana” i nie ma dużego pola do dalszego rozwoju. Brakuje mi mocniejszych leveli czy wyraźnych skoków mocy. 4. Częste giniecie Mechanika „wstaję, ginę, wstaję, ginę” - wiem, że to klimat Bloodborne, ale musiałem się do tego przyzwyczaić. 5. Fabuła raczej prosta Decyzje niby są, ale przynajmniej po 5–6 scenariuszach nie czułem, żeby mocno zmieniały kierunek historii. Bawiłem się dobrze. Było trochę frustracji, ale to raczej oznacza, że gra wywołuje emocje, a nie jest nijaka. To tytuł, który na pewno znajdzie swoich fanów, zwłaszcza jeśli ktoś lubi klimat mrocznych łowów i taktyczne zarządzanie kartami. U mnie? Gra jest na plus… ale z małym zgrzytem. Muszę się jeszcze zastanowić, czy zostanie w kolekcji - ale na pewno chętnie usiądę do niej ponownie

Ten tytul to dla mnie taki idealny "sweet spot" z jednej strony te wszystkie zombiecides z milionem kości i losowościz z drugiej bardzo zaawansowane i skomplikowane dungeon crawlery. Jeśli ktoś grał w oryginał konsolowy to poczuje się jak w domu. Natomiast typowi planszowkowicze również znajdą coś dla siebie! Jak dla mnie bardzo fajna wyróżniającą się mechanika zagrywania kart walki, szybkość oraz obrażenia. Gra typowo skillowa, tutaj raczej nie będzie możliwości narzekania na losowość. Jestem pozytywnie zaskoczony i trochę żałuję że tak późno poznałem ten tytuł